สวรรค์ประทานพร เล่ม มีฉบับ ebook หรือ audiobook ไหม

หลี่เสวียนข้ามมิติมาโดยไม่มีระบบ ไม่มีความสามารถพิเศษ ได้แต่หลบซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ชั่วคราว ผลปรากฏว่าวันหนึ่ง เขาถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ซ่อนตัวอยู่ และอีกฝ่ายยืนกรานจะรับเขาเป็นอาจารย์ให้ได้ ในฐานะคนซื่อสัตย์ หลี่เสวียนไม่อยากหลอกลวงใคร และพยายามปฏิเสธอย่างแข็งขัน แต่เพราะอีกฝ่ายให้สิ่งตอบแทนมากเกินไป เขาจึงจำใจแต่งวิชากำลังภายในขึ้นมาลวกๆ หวังจะสอนไปเรื่อยเปื่อย — แต่ผลลัพธ์คือ ลูกศิษย์กลับบำเพ็ญเพียรสำเร็จจริงๆ! เมื่อเห็นลูกศิษย์ที่กระดูกเปล่งเสียงคำราม ลมปราณแกร่งดั่งกำแพง หลี่เสวียนถึงกับตาเหลือก: "ฉันแต่งมั่วๆ นะ ทำไมเธอถึงบำเพ็ญเพียรสำเร็จได้ล่ะ เธอเป็นอสูรอะไรกัน?!" ในเวลานั้นเอง นิ้วทองก็ปรากฏขึ้น: "ลูกศิษย์ของเจ้าบำเพ็ญเพียรตามวิชาที่เจ้าแต่งจนเข้าสู่ขั้นพื้นฐาน เจ้าจะได้รับวิชาในขั้นสมบูรณ์ทันที พลังจะเพิ่มขึ้นร้อยเท่าเมื่อเทียบกับคนระดับเดียวกัน!"

ฉันชื่ออันหรัน หลังจากที่เก็บได้คู่มือวิญญาณประหลาดมาเล่มหนึ่ง ฉันก็เริ่มมองเห็นวิญญาณของผู้ที่จากไปแล้ว รวมถึงสิ่งมีชีวิตประหลาดและพิลึกพิลั่นต่างๆ และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้น ฉันยังสามารถสัมผัสมันได้อีกด้วย เมืองที่ฉันอาศัยอยู่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดน่าหวาดกลัวเหล่านี้ที่มีแต่ฉันเท่านั้นที่มองเห็น แต่ฉันก็ชินกับมันแล้ว แถมยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกมันด้วย จนกระทั่งวันหนึ่ง เทวทูตน้อยที่สวมมงกุฎแห่งแสงและมีปีกขาวบริสุทธิ์ได้ปรากฏตัวต่อหน้าฉัน เธอดูน่ารักและสวยงามมาก ฉันจึงตัดสินใจพาเธอกลับบ้าน... ... "ฉันชื่ออันหรัน ตอนที่คุณอ่านข้อความนี้ ฉันได้จากโลกนี้ไปแล้ว" "เพราะฉันถูกเทวทูตลักพาตัวขึ้นสวรรค์...."

เครื่องบรรณาการของเทพงู 蛇神之致敬 เล่ม 1 [ Tribute of the Serpent ] [เวอร์ชันภาษาไทย] โปรย : 简介 ในวสันตฤดูเดือนยี่ เวียนครบรอบในทุกสิบสองปี เป็นปีที่มนุษย์จะเข้าใกล้โลกของเหล่าทวยเทพมากที่สุด เจ้าสาวของท่านเทพหลงเหนียนได้รับการคัดเลือกแล้วในปีนี้ อาเป้ย ไม่เห็นด้วยกับการส่งเครื่องสังเวยแด่เทพ นางไม่เคยยินยอม! นางเพิ่งอายุสิบแปดปีไม่กี่วันมานี้โดยที่นางไม่เคยได้มีชีวิตเป็นของตนเองเลย นางไม่เคยได้ปิ่นปักผมเยี่ยงสตรี นาน ๆ ครั้งนานนางจะได้กินอาหารดี ๆ แล้วนี่มันเรื่องอะไร! ท่านเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์ผู้ปกครองแคว้นทั้งสิบหกแคว้น ทั้งที่ปกติจะมีธุระยุ่งวุ่นวายตลอดเวลา ยังอุตส่าห์มาส่งนางด้วยตนเอง พร้อมทั้งทหารองครักษ์ผู้เป็นจอมยุทธฝีมือเก่งฉกาจหกนาย ถืออาวุธครบมือเพื่อมาคุ้มครองนางไปส่งให้ถึงมือท่านเทพ "ไปเถิด บัดนี้ก็ถึงเวลาของเจ้าแล้ว เจ้าจะได้ไปอยู่กับเหล่าทวยเทพ เพื่อเป็นเกียรติยศแก่บ้านเมืองและบิดามารดาของเจ้า การที่เจ้าเป็นสตรีจิตใจกล้าหาญยอมเป็นผู้เสียสละในวันนี้ ขอให้เจ้าจงภูมิใจ ข้าเองก็จะไม่ลืมเจ้าเช่นกัน... อาเป้ย" "ท่านคงไม่ลืมข้าแน่ล่ะใต้เท้า ข้าทราบดีว่าเส้นทางนี้มิใช่ไปเป็นเจ้าสาวของทวยเทพแต่อย่างใด ข้ากำลังจะไปเป็นอาหารงูต่างหาก" --------------------------- เรื่องราวการเสียสละของเครื่องบรรณาการ ผู้กลายมาเป็นสมบัติเทพปีศาจในเทวโลก --------------------------- "ดู ๆ ไปแล้ว... เจ้าในยามป่วยไข้ช่างงดงามนัก ยิ่งเสียกว่าพัดสีทอง น้ำเต้าวิเศษ กระจกหยินหยาง ข้าว่ามีสิ่งของหลายอย่างที่ข้าโปรดปราน ข้ามีของหายากอีกหลายชิ้น การที่เจ้าผ่ายผอมไปสักหน่อย ไม่ใช่ปัญหา..." เสียงของบุรุษเทพดังก้องในห้องสี่เหลี่ยม ประตูหน้าต่างเปิดกว้างให้ลมพัดผ่าน งูสีนิลสนิทเลื้อยคลานมากระซิบอยู่ข้างหูของนาง "...อย่างไรเสีย ข้าขอให้เจ้าเข้าใจว่าข้าไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการที่เจ้าเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง หาใช่สตรีของข้าแต่อย่างใด" แล้วเหตุใดท่านต้องเอาอกเอาใจนาง ขนาดใต้เท้าจีกงและนางฟางเหนียงเอ่ยปากตำหนิว่าบุรุษไม่ควรอยู่ในห้องนอนตามลำพังกับสตรีซึ่งมิใช่ภริยาของตน และอาเป้ยมิใช่สมบัติธรรมดา นางมีใบหน้าอันงดงามมากพอจะทำให้ท่านกลายเป็นข่าวฉาวในเทวโลกได้ เทพอู่เฉินก็หาได้ฟังผู้ใหญ่ จำแลงกายเป็นอสรพิษ เปิดประตูหน้าต่างทุกบานอย่างเปิดเผย คอยเฝ้านางอย่างไม่ให้คลาดสายตา จะมีเพียงเวลาที่สตรีทั้งสองเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางเท่านั้น เทพอู่เฉินถึงออกไปยืนรอด้านนอกในร่างบุรุษ อาเป้ยคิดถึงบุรุษเทพปีศาจยามนี้ นางคิดว่าสมองของท่านน่าจะไม่ปรกติ "ข้าว่าข้าคงจะเป็นสมบัติที่ท่านโปรดปรานมากที่สุด มากกว่าชิ้นใด ท่านจึงหวงแหนข้าถึงเพียงนี้ ไม่เช่นนั้นข้าคงเข้าใจผิดไปว่าท่านเป็นบุรุษเทพประหลาด การกระทำของท่านจึงมักขัดแย้งกันเองอยู่เสมอ" "เจ้าควรพักผ่อนให้มากกว่าพูดจาหยอกล้อกับข้า อาเป้ย ข้าไม่ใช่มิตรสหายของเจ้า" นางกำลังยิ้ม! หัวเราะเทพอู่เฉินด้วยเสียงแหบแห้งของนางอย่างไม่มีผู้ใดหาญกล้ากระทำมันมาก่อน ดวงตาเรียวรีของนางราวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ จิ้งจอกไม่ว่าจะตระกูลไหน ล้วนมีนิสัยเช่นนางในเวลานี้ นางช่างทำตัวขวางหูขวางตา ทว่านำพาความรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจอย่างน่าประหลาด เทพอู่เฉินนึกขัดหูขัดตานางนัก ทว่ายังคงจ้องมองดวงตากลมโต สดใสราวดอกไม้ผลิบานในสวนของทวยเทพ ในร่างอสรพิษ ชูคอตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง "ใช่แล้วล่ะ... เป็นบุญของข้ายิ่งนัก ได้เป็นสมบัติอันโปรดปรานของท่าน... เทพอู่เฉิน"

ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในนิยายที่กำลังอ่าน ‘สตรีผู้ถือตำราลับสกุลหยาง’ ‘เหม่ยฉี’ นักศึกษามหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์ในกรุงปักกิ่ง ได้เข้ามาอยู่ในร่าง ‘เยว่ฉี’ บุตรีท่านหมอหลวงไท่ซือจิ่ว ผู้ได้รับการขนานนามว่าหมอเทวดาแห่งต้าเหลียง เยว่ฉีมีคนรักที่ดี ชีวิตเรียบง่ายในโรงปรุงยา กำลังจะได้แต่งงานกับท่านผู้ตรวจการ คุณชายสามสกุลจาง จากนั้นนางจะคัดตำราลับเล่มหนึ่ง ซึ่งจำต้องแลกด้วยชีวิตตัวประกอบ แม่ทัพครึ่งปีศาจผู้เฝ้าดูแลเยว่ฉีมาทั้งชีวิต แม่ทัพครึ่งอสรพิษผู้นี้คอยปกป้องนางอยู่เสมอ ตามที่เขารับปากไว้กับบิดาของนาง เพียงเพื่อให้นางได้ครองคู่กับชายที่เหมาะสม มีความสุขในบั้นปลายชีวิตอย่างมนุษย์ ให้นางเป็นสุขในที่ใดสักแห่ง มิใช่เคียงข้างกายปีศาจเช่นเขา! ความปรารถนาดีอันยิ่งใหญ่ของเขานั้นอาจมากกว่าท่านผู้ตรวจการหลายเท่านัก ท้ายที่สุดแล้วแม่ทัพเจี้ยนหยู่ยังจะยอมตายแทนอุดมการณ์ของนาง เหม่ยฉีอยากจะเปลี่ยนเรื่องราวให้เป็นในแบบของนางเองเสียแล้ว นางไม่เอาคุณชายสามอะไรนั่นหรอก ท่าทางหน่อมแน้มอย่างนี้ปกป้องนางได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ บุรุษทรงโจร แลดูดิบเถื่อน ปากร้ายใจดี เช่นใต้เท้าครึ่งปีศาจนี่แหละ กร้าวใจยิ่งนัก!

In her past life, Su Yaoguang bought Xiao Yanci, supported his education, and helped him rise to great heights. She became his wife. Everyone praised him for never abandoning the farm girl who funded his rise. Su Yaoguang also believed she had found a good man. Unexpectedly, when she was seriously ill, she saw Xiao Yanci bring his first love and a child who resembled them both to her bedside. "Dad, mom, when will this person die?" the child asked, holding Xiao Yanci's hand. Xiao Yanci responded, "Soon, just wait a bit longer." That was the moment she realized: she had wasted her entire life on the wrong man. Returning to the age of fifteen, Su Yaoguang pointed at the bloody young boy: "I want him." In her past life, no matter what she gave Xiao Yanci, she only received a cold expression. This time, the young boy, like a wolf cub, dropped his guard; everything Sister gifted was the best. Sweet as milk. Devoted beyond reason. He melted her completely. Until one day, the young boy took a high position. Not wanting history to repeat itself, Su Yaoguang packed her things and slipped away at night, only to run into a man as noble and unattainable as a deity. "I've heard you call us siblings everywhere. Good sister, shouldn't we change what we call each other?"