mapang aking halik

【Rebirth + Pseudo Taboo + Age Gap + Chasing Wife Crematorium】 Pagkatapos ng isang mabangis na gabi kasama ang kanyang nominal na tiyuhin, si Gong Chen, si Lin Zhiyi ay nagdusa ng walong taon ng pagpapahirap. Nang siya ay nagpakamatay habang hawak ang abo ng kanyang anak na babae, si Gong Chen ay naghahanda ng isang malaking birthday party para sa anak na lalaki ng kanyang white moonlight. Pagmulat ng kanyang mga mata sa isang bagong buhay, siya ay determinado na pagbayarin si Gong Chen! Sa nakaraang buhay, masinsinan niyang ipinaliwanag, ngunit inakusahan siya ni Gong Chen na dinrogan siya nang may masamang intensyon. Sa buhay na ito, hayagan niyang nilalayuan ang sarili mula sa kanya! Sa nakaraang buhay, ang kanyang likha ay pinlagiarize ng white moonlight, at sinabi ni Gong Chen na siya ay nababalot ng inggit. Sa buhay na ito, yuyurakan niya ang white moonlight para tumayo sa award podium! Sa nakaraang buhay, siya ay maling inakusahan ng pag-target, at pinoprotektahan ni Gong Chen ang white moonlight. Sa buhay na ito, malakas niyang sasapakin ang mukha ng white moonlight! Laging inisip ni Gong Chen na patuloy na mamahalin siya ni Lin Zhiyi ng malalim tulad ng dati. Ngunit nang umalis si Lin Zhiyi nang hindi lumilingon, siya ay lubos na nabahala. Ang mapagmataas na si Gong Chen ay hinawakan siya nang may namumulang mga mata: "Zhiyi, huwag mo akong iwanan, maaari mo ba akong isama?"

Ayon sa tsismis, si Xaviera Evans ay may mahinang pangangatawan—isang magandang maysakit. Ayon sa tsismis, gumagastos siya ng malaking halaga araw-araw para sa mga gamot—kinakain ang mga ito na parang kendi. Ayon sa tsismis, sampung katulong ang nagsisilbi sa kanya sa tabi ng kanyang kama araw-araw—isang pabigat sa lahat. Naghihintay silang lahat na itapon ng pamilyang Evans si Xaviera Evans pabalik sa probinsya at hayaan siyang mamuhay mag-isa. Xaviera Evans: "Sinasabi nilang lahat na mahina ako at hindi ko kayang alagaan ang sarili ko. Mukhang gumagastos din ako nang walang habas." Tumingin siya sa kanyang sira-sirang damit at naiinis. Xaviera Evans: "Sinasabi mo ba na pinapayagan ng mayamang pamilyang ito ang kanilang anak na babae na magsuot ng sira-sirang damit araw-araw?" Ang mayamang anak na babae ng pamilyang Evans? Sawa na siya! Hindi na niya ito tatanggapin pa! Kaya naman... Halang lalaki: "Wala kang silbi kung wala ang pamilyang Evans." Xaviera Evans: "Kung palalabasin ako ng pamilyang Evans, tapos na ako." Halang babae: "Ate, huwag kang masyadong mabigo. Basta't magsikap ka, papupurihan ka rin balang araw." Xaviera Evans: "Tumahimik ka, hindi ko kilala ang isang traydor na katulad mo." Ang halang na lalaki at babae: "???" Ayon sa tsismis, ang bunsong anak ng Pamilyang Mamet, si Caleb Mamet, ay nagmadaling nagpakasal sa isang babaeng wala namang maipagmamalaki kundi ang kanyang kagandahan. Xaviera Evans: "May lumalait ba sa akin?" Isang araw, nakita ni Xaviera Evans ang isa sa mga empleyado ni Caleb Mamet na pinapagod ang utak sa isang serye ng mga numero sa computer screen. Dahil wala siyang ginagawa, tumulong siya. Nakalusot ba niya ang firewall na ginawa ng pinagsama-samang pagsisikap ng mga nangungunang elite hackers?! Lumapit nang lumapit si Caleb Mamet sa bawat hakbang. "Xaviera, ano pa ang itinatago mo sa akin? Hmm?" Xaviera Evans: "Ay, hindi! Nahihilo na naman ako! Ang hina ko talaga. Itong katawan ko ay sadyang napakahina!"

Natagpuan ni Keira Olsen ang kanyang sarili na kasal nang hindi niya nalalaman! Higit pa rito, ang kanyang asawa-na-bigla-na-lang ay lumabas na siyang pinakamayamang tao sa bayan! Bilang isang anak sa labas, siya ay nagpupumilit at nagsisikap na umangat, nagsisikap na mabuhay mula pagkabata. Hindi niya inaasahang mapapangasawa ang isang taong napakamayaman. Nang inakala ng lahat na siya ay mabilis na mahihiwalay, nagulat ang lahat sa deklarasyon ng kanyang asawa. "Mahal kong asawa, hindi ba tayo maaaring maghiwalay?"

Sa araw ng aking kasal, natuklasan ko na ang kalaguyo ng aking ama ay walang iba kundi ang aking matalik na kaibigan. Habang pinapanood ko silang nagyayakapan hindi kalayuan, muntik na akong bumagsak. Nang walang pag-iisip, hinawakan ko ang kamay ng aking kasintahan na si Alec, naghahanap ng kapanatagan. Ngunit nahawakan ko ang likod ng kamay na nagyeyelo at nakasara nang mahigpit. Nalito, tumingin ako kay Alec, at nakita ko lamang ang kanyang mga matang nagniningas na pula, ang kanyang mukha ay baluktot sa pagseselos at kabaliwan. Bago ako nakapagreact, siya ay sumugod at sinuntok nang diretso ang mukha ng aking ama. "Quint, nangangahas kang hawakan ang aking babae? Papatayin kita!"

Nang ipinahayag ni Zack Reed ang kanyang damdamin para sa kaakit-akit na bagong estudyante, inaasahan ng lahat na ako ay magkakaroon ng emosyonal na pagsabog at gagawa ng kaguluhan. Gayunpaman, wala ako sa paningin, kahit matapos ang kanyang pag-amin. Hindi alam ni Zack, nasa kuwarto ako ng kanyang roommate, nakasuot ng kanyang hoodie at nagtatanong nang may pagkabagot: "Nabasa ko ang iyong kama. Saan ka matutulog ngayong gabi?" Umiwas ng tingin si Simon Yates, halatang gumagalaw ang kanyang lalamunan habang inaabutan ako ng tuwalya. "Patuyuin mo muna ang iyong buhok. Papalitan ko ang bedding bago ka magpahinga." Pinaplano ni Zack na ibunyag ang kanyang damdamin sa magandang transfer student na iyon. Inutusan niya ang lahat na itago ito sa akin. Ngunit hindi niya alam na ang ilang mapagtsismis na mga tao ay hindi nakapagpigil at sinabihan na ako. Alamang-alam ng lahat na may pagtingin ako kay Zack at iniimagine ko ang hinaharap kasama siya. Sa pagkakataong ito, mukhang lubos na nabighani si Zack sa babaeng iyon. Inaasahan ng mga tao na ako ay magiging hysterical, iiyak, at gagawa ng eksena. Lahat ay gustong masaksihan ang ganitong romantikong drama. Lahat sila ay naghihintay sa aking pagbagsak at pagtakbo upang guluhin ang sitwasyon. Gayunpaman, sa kanilang pagkabigo, kahit matapos ang matagumpay na pag-amin ni Zack, hindi pa rin ako lumitaw. Ang mga manonood, tatlong hanay ang lalim, ay nagsimulang mawalan ng sigla. Kahit ang ekspresyon ni Zack ay kulang sa kaligayahan. Niyakap niya ang kanyang bagong girlfriend at tiningnan ang kanyang telepono. Walang dumarating na tawag o text.

Mahilig si Carter sa mga outdoor adventure. Habang nagsasaliksik ng isang hindi kilalang kuweba kasama ang mga kaibigan, siya ay na-trap sa loob dahil sa nakakalasong gas. Ayaw ni Carter na tumawag ako ng tulong mula sa labas, sinasabi na may isang hubad na babae sa loob ng kuweba at kailangan niyang protektahan ang kanyang privacy. Isinantabi ko ang aking concert na may milyun-milyong fans para iligtas siya nang mag-isa, nalalanghap ang mga nakakalasong usok na naging dahilan upang hindi na ako makapagsalita. Lumuhod si Carter at nag-propose, nangangakong poprotektahan at hindi ako iiwan habambuhay. Sa araw ng aming kasal, ang hubad na babae mula sa kuweba ay nakatayo sa tabi ko, hawak ang mikropono at tumatawa nang walang pakialam. Hinimas ni Carter ang aking ulo para aliwin ako, "Sweetheart, kailangan laging sabihin ng bride ang kanyang mga panata. Dahil hindi ka makapagsalita, hayaan mo siyang sabihin ang mga ito para sa iyo." Nakinig ako habang matamis nilang pinapalitan ang mga panata at ipinapahayag ang kanilang pagmamahal, pagkatapos ay bumaling ako at lumagda sa isang organ donation form. Pitong araw mula noon, ang aking katawan na puno ng lason ay ipapadala sa research institute ni Carter para sa dissection.

Labindalawang taon na ang nakalipas, sinaksak ako ng isa sa mga tagahanga ni Zoran, na nag-iwan sa akin na hindi na maaaring magkaanak habambuhay. Lumuhod si Zoran sa tabi ng aking kama sa ospital, umiiyak habang nangangako na mamahalin niya ako ng buong buhay niya magpakailanman. "Fallon, nagpapasalamat na ako sa langit na nakaligtas ka..." "Mula ngayon, hindi ko na hahayaang may manakit pa sa iyo." Labindalawang taon ang lumipas, ipinako ni Zoran ang dating tagahanga sa ilalim niya: "Aria, magkakaanak ka ba para sa akin?" Tumawa ako nang mapait sa aking sarili, umuwi at winasak ang silid ni Zoran, aksidenteng natuklasan ang kanyang lumang talaarawan. Sa galit, isinulat ko: "Zoran! Kinamumuhian kita!" Di-inaasahan, may lumitaw na pangungusap mula sa kawalan: "Sino ka? Hindi ko alintana kung sino ang namumuhi sa akin maliban kay Fallon." Sa isang saglit, nakalimutan ko ang aking takot at isinulat ko guhit-guhit: "Ako si Fallon."

Ang aking asawa ay isang tagadisenyo ng paputok. Mula sa hindi pagkakakilala hanggang sa katanyagan, nasa tabi niya ako nang mahigit isang dekada. Sa New Year's Eve, si Grace, bilang pangunahing tagadisenyo para sa Times Square fireworks extravaganza, ay nagbahagi ng kuwento sa likod ng palabas sa milyun-milyong tao. "Ang mga paputok ay panandalian lamang, ang kanilang kaningningan ay para lamang sa isang tao." Napupuno ng luha ang aking mga mata. Ngunit sa susunod na sandali, iniabot niya ang kanyang kamay, inaanyayahan ang isang tao mula sa audience na sumama sa kanya sa entablado. Ito si Garrison, ang kanyang unang pag-ibig, gaya ng nakasulat sa kanyang diary. Ipinahayag nila ang kanilang pag-ibig sa gitna ng maraming tao, tumatanggap ng mga pagpapala ng bansa sa ilalim ng nakasisilaw na mga ilaw. Tumawa ako nang mapait, napagtanto na ako ay isa lamang sumusuportang karakter sa romansang ito. Ngunit matapos akong umalis, Narinig ko na ang kilalang tagadisenyo ay nagpasinag ng buong lungsod ng mga paputok, lahat upang mahanap ang kanyang tanging pag-ibig.

Ipinanganak akong espesyal, na may dalawang puso sa loob ng aking katawan. Ito lang ang tanging bagay na nakapagpasaya sa aking mga magulang. Dahil ang aking nakatatandang kapatid na babae ay may congenital na kondisyon sa puso. Ipinanganak ako ng aking mga magulang para lang mapahaba ang buhay ng aking kapatid. Kalaunan, nakilala ko si Alec at pinakasalan siya. Iniligtas niya ako mula sa bangin ng desperadong paghahanap ng pagmamahal ng pamilya. Akala ko iba siya sa aking mga magulang. Ngunit nang lumala ang kondisyon ng aking kapatid, obsesibo niyang inasam na makapagbigay ako ng isang puso sa kanya. Ang hindi niya alam ay isa na lang ang natitira kong puso. At ang aking isa pang puso ay nasa kanya na.

Pagkatapos ng limang taon ng pakikipag-date, sa wakas ay pumayag si Vivienne na pakasalan ako. Nagalak, nagmadali ako mula sa paliparan, ngunit naaksidente ako sa daan. Hindi pinansin ang aking mga pinsala, nagmadali ako sa registry office na puno ng dugo. Nang makita ako ni Vivienne, sa halip na mag-alala o umalo, tinakpan niya ang kanyang ilong sa pagkasuklam: "Ganito ka magpakita sa isang napakahalagang araw? Napakasuwerte naman!" Sunod sa kanyang mga utos, nilinis ko ang aking sarili sa isang kalapit na hotel, pagkatapos ay inilabas ko ang engagement ring na inihanda ko at lumuhod. Bago ako makapagsalita, masayang kinuha ni Vivienne ang singsing at isinuot ito, hinawakan ang aking mukha para sa isang halik: "Mahal, tinatanggap ko." "Buntis ako sa anak ni Nolan. Bigyan natin ito ng pamilya."