anne shirley

Yedi yıl önce, Eleanor Sterling, hain kız kardeşi tarafından tuzağa düşürülüp aşağılandı ve babası bilinmeyen bir çocuk dünyaya getirdi. Yedi yıl sonra, sevimli çocuğu ve çeşitli kılıklarıyla intikam almak ve tüm kötü düşmanları silip süpürmek için geri döndü. Ancak, beklenmedik bir şekilde kendini iki ısrarcı kişiyle karışmış buldu. Küçük Yapışkan Çörek: "Anne, bir alana bir bedava!" Büyük Yapışkan Çörek onu kollarına hapseder, dişlerini sıkar: "Hesabımı mı hackledin?" Eleanor Sterling: "Alaric, açıklayayım." Adam ardından iki çocuğu getirir, "Genlerimi mi çaldın?" Eleanor dişlerini sıkar; yıllar önce itibarını mahveden adam o muydu? Alaric Faulkner onu yatağa taşır, "Bir tane çaldın, on kat cezalandırılacaksın, bana telafi etmek için bir tane daha ver!"

Babası ve üvey kız kardeşi tarafından trajik bir şekilde ihanete uğrayan kadın, yaşlı ve çirkin bir adama gönderildi, ancak hiçbir zaman evrensel olarak sevilen, yüksek görünümlü, yüksek zekâlı ve yüksek duygusal katsayılı "üç yüksek" ejderha ve anka ikizlerini doğuracağını beklemiyordu! Yaşlı adamın çocuklarını çalacağından korkan kadın, ismini değiştirip Tibet'te saklandı. Ancak sevimli ikizleri ona soylu bir adam getirdi. Oğluna tıpatıp benzeyen adamı karşısında gören Silvia Yates o kadar şaşırmıştı ki, adam belini sardığında henüz konuşamamıştı......

Beş yıl önce, Ruby Sullivan 73 kiloluk bir şişmandı, kocası tarafından hor görülen, kız kardeşi tarafından iftiraya uğrayan, çocuğu dövülen, şirketi elinden alınan ve sonsuz aşağılamalara katlanan biri. Beş yıl sonra, baş parfümör rolüyle, özgüven dolu, zarif bir vücutla ve yanında bir çocukla ihtişam içinde geri döndü. Yeniden karşılaştıklarında, kalbinde yalnızca nefret var. Ancak beklenmedik bir şekilde, o adam bebek için baba olmakta ısrar ediyor mu? Ruby Sullivan ona kötü bir gülümsemeyle şöyle diyor: "Olabilirsin, ama senden bir şey almam gerekiyor." Adam başka bir küçük çörek çıkarır: "Kastettiğin bu mu?"

Lu Ming'in biyolojik babası ve üvey annesi onu aramaya geldiğinde, mutlu veya heyecanlı hissetmedi. Uzun zaman önce, Lu Ming'in babası Lu Yaohua, karısını ve oğlunu terk edip sevgilisiyle evlenmişti. 18 yıl boyunca, Lu Ming babasını görmedi, hatta annesi vefat ettiğinde bile. Şimdi, Lu Ming'in babası onu aramaya geldi çünkü üvey kardeşi hastaydı ve böbrek nakline ihtiyacı vardı. Babasının ve üvey annesinin ona söylediği ilk şey, ondan bir böbrek istedikleriydi. "Biz bir aileyiz. Sen onun ağabeyisin. Küçük kardeşini kurtarmak senin sorumluluğun. Eğer Ze'ye yardım edebilirsen, sana 10 milyon yuan vereceğiz," diye teklif etti Lu Yaohua. "İnsan bir böbrekle hayatta kalabilir, değil mi? Kardeşin ölmek üzereyken nasıl onu kurtarmazsın? Tıpkı o işe yaramaz annen gibisin!" diye azarladı üvey anne. "Lanet olsun! Eğer donör merkezi benim için uygun bir böbreğe sahip olsaydı, babamın 10 milyonu harcamasına asla razı olmazdım!" diye lanet etti küçük kardeş. [Seçenek 1: İsteği kabul et. Ödül: Aşağılanmaya katlanmak için bir hale. Seçenek 2: İsteği reddet. Ödül: Ülkenin en iyi 500 şirketi arasında yer alan Wanke Emlak'ın hisselerinin %51'i.] Lu Ming soğuk bir şekilde üç ziyaretçiye bakıp alayla güldü. "Senin gibi bir kardeşim yok, ya da bir ailem. Çıkın dışarı!"

Hiçbir şeyi yok, yalnız başına sefil bir şekilde ölüyor. Beş yıl önce yeniden doğdu, boşanma anlaşmasını fırlattı ve hamileyken yurt dışına eğitim için gitti. Eski hayatında ona borçlu oldukları şeyi yüzlerce kat ödemelerini talep ederek alçakları acımasızca eziyor. Yeniden karşılaştıklarında, soğuk bir şekilde ayrılıyor ancak o ısrarla peşinden geliyor: "Bayan Lawson, hala boşanmadık, yasal olarak sorumlu olduğum sürece bedenini ve zihnini tatmin edeceğim." Zarafetle ayrılıyor, ancak o onu kovalıyor ve gittikçe daha çok şımartıyor.

Çocukluğundan beri terk edildi, on sekiz yaşında üvey annesi tarafından tuzağa düşürüldü ve babası bilinmeyen bir çocuk dünyaya getirdikten sonra evden kovuldu. Beş yıl sonra, bir dahi bebekle geri döndü, "Kadın, beş yıl önce bebeklerimden ikisini çaldın ve birini bile kaybettin! Seni nasıl cezalandırayım? Hmm?" Şaşırdı, "Saçmalama! Ben sadece birini çaldım..." (Tatlı ve evcil hayvanlarla dolu, dahi küçük bir mantı özellikli!)

Onun bir canavar olduğunu söylüyorlar. Bir efsane. İnsan cildine sarılmış bir şeytan. Ona Ormandaki Cadı diyorlar. Ona bir uyarı demeleri gerekirdi. Hazel-Anne Davis, dünyanın sonu için Şeytan'ın Oyun Alanı'nda yetiştirildi—yarı insan, yarı şeytan, tam bir hayatta kalma uzmanı ve tüm bunlardan kesinlikle bıkmış durumda. Yabancı bir dünyada, ölmekte olan bir çocuğun bedeninde uyandığında, ağlamaz ya da panik yapmaz. İnşa eder. Öldürür. Hayatta kalır. Dağlar onun evi olur ve o, sarhoş meyhanelerde ve korkuyla dolu savaş konseylerinde fısıldanan bir kabus haline gelir. Hiçbir ordu geri dönmez. Hiçbir davetsiz misafir yaşamaz. Onlarla tanışana kadar. Dağından sürüklenerek çıkarılan, uyuşturulan ve bir sandıkta bağlanan Hazel-Anne, sanki barbar bir ganimet gibi, kraliyet sarayının ışıltılı hapishanesine zorla götürülür—yelpazeler arkasında hançerlerin gizlendiği, porselen fincanlarda zehirlerin döküldüğü ve yerini bilmesi gereken kadınlardan itaat beklendiği bir yer. Hazel yerini bilmiyor. Ve bilse bile, orada kalmayı reddediyor. Beş güçlü erkek—her biri kendi hakkında tehlikeli—çaldıkları "cadı"nın vahşi olmadığını öğrenmek üzere. O, onlardan daha zeki. En kötü düşmanlarından daha öldürücü. Ve artık başkalarının kurallarıyla oynamaktan vazgeçmiş durumda. Şimdi hepsi—yara izleri taşıyan savaşçı prens, dahi Veliaht Prens, şeytan gözlü general, gölgelerdeki suikastçı ve ipek ve yalanlarla sarılı tüccar—karar vermek zorunda kalacaklar: Onu kontrol etmeye mi çalışacaklar? Yoksa serbest bıraktıkları fırtına önünde diz mi çökecekler? Nasıl olursa olsun, günün sonunda, Cadı intikamını alacak. Diğer Romanlar: Kıyamette Yeniden Doğuş: Üçüncü Seferinde Şans (Tamamlandı) Kavga, Kaçış veya Donup Kalma: Şifacının Hikayesi (Tamamlandı) Yıldızın Gemileri (Tamamlandı) Dünyanın Bir Parçası (Tamamlandı) Canavarlarla Dans (Tamamlandı) Bir Fare Kadar Sessiz (Tamamlandı) Dilediğine Dikkat Et: Bir Zombi Kıyameti Romanı (Tamamlandı) Ormandaki Cadı: Hazel-Anne Davis'in Göçü (Devam Ediyor) Seraphina'nın İntikamı (Devam Ediyor)

Dicen que es un monstruo. Un mito. Un demonio envuelto en piel humana. La llaman la Bruja del Bosque. Deberían haberla llamado una advertencia. Hazel-Anne Davis fue criada en El Patio del Diablo para el fin del mundo—parte humana, parte demonio, completa superviviente, y absolutamente harta de todo. Cuando despierta en el cuerpo moribundo de una niña en un mundo extraño, no llora ni entra en pánico. Construye. Mata. Sobrevive. Las montañas se convierten en su hogar, y ella se convierte en la pesadilla susurrada en tabernas ebrias y consejos de guerra atemorizados. Ningún ejército jamás regresa. Ningún intruso vive. Hasta que los conoció a ellos. Arrastrada de su montaña, drogada y atada en un baúl como algún trofeo bárbaro, Hazel-Anne es forzada a entrar en la resplandeciente prisión de la corte real—un lugar donde las dagas se esconden detrás de abanicos, el veneno se vierte en tazas de porcelana, y se espera obediencia de mujeres que deberían conocer su lugar. Hazel no conoce su lugar. Y si lo conoce, se niega a quedarse en él. Cinco hombres poderosos—cada uno peligroso a su manera—están a punto de aprender que la "bruja" que robaron no es ninguna salvaje. Es más inteligente que ellos. Más letal que sus peores enemigos. Y ha terminado de jugar según las reglas de cualquiera. Ahora todos ellos—el príncipe guerrero con cicatrices, el genio Príncipe Heredero, el general de ojos demoníacos, el asesino en las sombras, y el mercader envuelto en seda y mentiras—tendrán que decidir: ¿Intentarán controlarla? ¿O se arrodillarán ante la tormenta que han desatado? De cualquier manera, al final del día, la Bruja tendrá su venganza.

Ils disent qu'elle est un monstre. Un mythe. Un démon enveloppé dans une peau humaine. Ils l'appellent la Sorcière des Bois. Ils auraient dû l'appeler un avertissement. Hazel-Anne Davis a été élevée dans le Terrain de Jeu du Diable pour la fin du monde—mi-humaine, mi-démon, survivante accomplie, et absolument lasse de tout. Quand elle se réveille dans le corps mourant d'un enfant dans un monde étranger, elle ne pleure pas et ne panique pas. Elle construit. Elle tue. Elle survit. Les montagnes deviennent sa maison, et elle devient le cauchemar dont on chuchote dans les tavernes ivres et les conseils de guerre effrayés. Aucune armée ne revient jamais. Aucun intrus ne survit. Jusqu'à ce qu'elle les rencontre. Arrachée de sa montagne, droguée et ligotée dans un coffre comme un trophée barbare, Hazel-Anne est forcée d'entrer dans la prison étincelante de la cour royale—un lieu où les poignards se cachent derrière les éventails, où le poison est versé dans des tasses en porcelaine, et où l'obéissance est attendue des femmes qui devraient connaître leur place. Hazel ne connaît pas sa place. Et si elle la connaît, elle refuse d'y rester. Cinq hommes puissants—chacun dangereux à sa manière—sont sur le point d'apprendre que la "sorcière" qu'ils ont volée n'est pas une sauvage. Elle est plus intelligente qu'eux. Plus mortelle que leurs pires ennemis. Et elle en a fini de jouer selon les règles de quiconque. Maintenant, ils devront tous—le prince guerrier balafré, le Prince Héritier génie, le général aux yeux de démon, l'assassin dans l'ombre, et le marchand enveloppé de soie et de mensonges—décider : Vont-ils essayer de la contrôler ? Ou s'agenouilleront-ils devant la tempête qu'ils ont déchaînée ? Quoi qu'il en soit, à la fin de la journée, la Sorcière aura sa vengeance.

Sie sagen, sie ist ein Monster. Ein Mythos. Ein Dämon in menschlicher Haut. Sie nennen sie die Hexe im Wald. Sie hätten sie eine Warnung nennen sollen. Hazel-Anne Davis wurde im Spielplatz des Teufels für das Ende der Welt aufgezogen—teils Mensch, teils Dämon, vollständige Überlebenskünstlerin und absolut fertig mit allem. Als sie im sterbenden Körper eines Kindes in einer fremden Welt aufwacht, weint oder panikt sie nicht. Sie baut. Sie tötet. Sie überlebt. Die Berge werden ihr Zuhause, und sie wird zum Albtraum, über den in betrunkenen Tavernen und verängstigten Kriegsräten geflüstert wird. Keine Armee kehrt jemals zurück. Kein Eindringling überlebt. Bis sie ihnen begegnete. Von ihrem Berg verschleppt, betäubt und in einem Koffer wie eine barbarische Trophäe gefesselt, wird Hazel-Anne in das glitzernde Gefängnis des königlichen Hofes gezwungen—ein Ort, an dem sich Dolche hinter Fächern verbergen, Gift in Porzellanschalen gegossen wird und von Frauen Gehorsam erwartet wird, die ihren Platz kennen sollten. Hazel kennt ihren Platz nicht. Und wenn doch, weigert sie sich, dort zu bleiben. Fünf mächtige Männer—jeder auf seine Art gefährlich—sind dabei zu lernen, dass die "Hexe", die sie gestohlen haben, keine Wilde ist. Sie ist klüger als sie. Tödlicher als ihre schlimmsten Feinde. Und sie hat keine Lust mehr, nach den Regeln anderer zu spielen. Jetzt müssen sie alle—der vernarbte Kriegerprinz, der geniale Kronprinz, der dämonenäugige General, der Assassine im Schatten und der in Seide und Lügen gehüllte Händler—entscheiden: Werden sie versuchen, sie zu kontrollieren? Oder werden sie vor dem Sturm knien, den sie entfesselt haben? So oder so, am Ende des Tages wird die Hexe ihre Rache bekommen.