
Sierra Vance, a amante do meu companheiro, veio até mim em lágrimas, implorando para que eu desistisse dele. "Eu amo tanto o Blake. Por favor, você não pode simplesmente deixá-lo para mim?" Blake permaneceu sentado em silêncio, mas sua ordem cortou nosso vínculo mental, afiada e particular. "Concorde com ela. Por enquanto." Eu fiz o que ele disse. Então, fui para o nosso quarto e, em silêncio, comecei a fazer as malas, me preparando para deixar o lar que havia compartilhado com Blake. Enquanto eu estava saindo, ouvi seus companheiros de alcateia brincando. "A Alaina é tão domada." "Isso significa que, se você mandasse ela desistir do filhote, ela faria isso também?" Um sorriso presunçoso tocou os lábios de Blake enquanto ele erguia uma sobrancelha. "Quer apostar?" "Aposto que ela vai chorar e fazer uma cena na pedra ritual, mas em uma semana? Ela vai ceder. Ela sempre cede." Eu não discuti. Em vez disso, enviei silenciosamente um vínculo mental para outro Alfa. "Você me aceitará como sua companheira?"

Bir zamanlar kurtardığım çocuk, Falcone ailesinin Don'u olarak büyüdü. Possesifti. Takıntılıydı. On yıl boyunca beni malikanesinde kafese kapattı. Büyükbabamın hayatı evliliğimizin bedeliydi. Ama kalbim asla sahip olamayacağı tek şeydi. Bu yüzden yerime geçecek birini buldu—yüzüm gibi bir yüze sahip bir kadın. Bir gün, kadın malikaneden içeri fırtına gibi girdi. "Seni kaltak! Gerçekten bana benzemek için ameliyat mı oldun? Sadece benim adamımın peşine düşmek için mi?" Bileklerimi çekiçle parçaladı. "Bir daha asla resim yapamayacaksın!" Kırık dökük, kanlar içinde bırakıldım. İşte o zaman geri döndü. Don Oliver Falcone. Mahvolmuş yüzümü tanıyamadı. "Davetsiz misafirden kurtulun," diye emretti. "Durun!" diye haykırdı kahya, koşarak. "Patron, Signora kayıp!"
