Kellen Woods normal bir dünyayı hiç bilmeden büyüdü. Yürüyebildiği zamana kadar, annesi ve babası memleketinin güvenliğini tehdit eden birkaç ciddi kapıyı zaten mühürlemişlerdi. Kız kardeşi doğduğunda, dünya çapında ünlüydüler. Bu yüzden dünya, Kellen ve kız kardeşinin yetişkin yaşa gelmeleri için nefesini tuttu, ne tür bir güç uyandıracaklarını görmek için bekledi. Kız kardeşi tıpkı annesi gibiydi, aynı güç, aynı sınıf, ancak Kellen, bir gün uyanıp dünyanın izlediği bir ailede özel olmanın ne anlama geldiğini öğrendi. Ama en kötü şekilde. Güçlü ebeveynlerinden daha zayıf uyanmak duyulmamış bir şey değildi, ancak küçük kız kardeşin ebeveynin ile aynı sınıfta uyanması, herkesin kendini aşağı hissetmesine neden olurdu. Ve Kellen, asla yardım istememiş biri olarak, herkesin düşündüğü zayıf velet olmaktan daha iyi olmak için memleketin konfor ve güvenliğini terk etti. Kellen ön cephelere, kapıların normalde ortaya çıktığı yere gitti. Oradan, Kellen çok çalıştı ve sonra kimsenin işinde iyi olduğundan şüphe edemeyeceği kadar daha fazla çalıştı. O kadar iyi oldu ki, düşük sınıfına rağmen, insanlar hala yardım etmesi için onu işe alıyorlardı. Ama Kellen bunu hiç önemsemedi. Ön cephelerde değerli bir ders öğrenmişti. Sınıflandırma ancak kapıdan geri çıkarsan bir şey ifade ederdi. Aksi takdirde, ağzını kapat ve daha fazla deneyime sahip olanları dinle. Onlar kimin hayatta kalıp kalmayacağını belirlerdi. Ancak Kellen artık yorulmuştu. İçindekilerin hepsini boşaltmıştı ve ön cephelerdeki hızlı yaşam tarzı artık ona uymuyordu. Şimdi, eve dönmek, bir ev satın almak, belki yerleşmek için iyi bir adam bulmak ve normal bir hayat yaşamak istiyordu. Tüm bunlar olurken, ön cephelerde karşılaştığı sarı gözler, ne kadar unutmaya çalışsa da onu rahatsız ediyordu. Özellikle de bu gözlere sahip olan Esper'in onu bırakmayı reddetmesi nedeniyle.
