หลังจากคู่หมั้นปอกกุ้งให้ทุกคนบนโต๊ะอาหาร ฉันก็เปลี่ยนใจไปแต่งงานกับคู่อริของเขาแทน

คู่หมั้นจองโต๊ะอาหารทะเลชุดใหญ่เพื่อฉลองวันเกิดให้ฉัน เขาที่มักจะเย็นชาและเฉยเมยกลับปอกกุ้งให้กับทุกคนที่โต๊ะ ทุกคนต่างชมเชยว่าเขาเอาใจใส่ และอิจฉาที่ฉันหาแฟนได้ดีขนาดนี้ มีเพียงผู้ช่วยของเขา เวินฉิง ที่ดูออกว่าฉันมีท่าทีผิดปกติ "พี่สะใภ้ ทำไมไม่กินล่ะคะ? ร้านนี้พวกเราชอบมากินกันตั้งแต่ตอนเรียนมหา'ลัย รสชาติไม่มีผิดเพี้ยนแน่นอนค่ะ" เพื่อนๆ เอ่ยแซว "เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะเวินฉิงชอบต่างหากล่ะ เมื่อก่อนพี่เซียวไม่เคยกินอาหารทะเลเลย แต่เพื่อเธอถึงได้นัดมาที่นี่ทุกครั้ง ไม่สนความเป็นตายของพวกเพื่อนๆ เลย" "ต่อมาเถ้าแก่ไม่มีเงินจนต้องปิดร้าน พี่เซียวก็ซื้อร้านนี้ไว้โดยตรงแล้วเอาเงินให้เขาเปิดต่อเลยนะ......" ก่อนมา หลีเซียวไม่ได้บอกฉันเลยว่านี่คือร้านของเขา ฉันมองไปที่เขา เขากำลังตั้งใจแกะเนื้อกุ้ง พอจิ้มน้ำจิ้มเสร็จก็คีบใส่ถ้วยของเวินฉิงทันที ยังคงเป็นเวินฉิงที่สังเกตเห็นว่าสีหน้าของฉันไม่ค่อยดี "ให้พี่สะใภ้เถอะค่ะ" เธอเสนอตัวยกเนื้อกุ้งชิ้นที่ใหญ่ที่สุดนั้นให้ฉัน ฉันทำหน้าเย็นชาและไม่รับไว้ หลีเซียวที่กำลังเงียบแกะกุ้งอยู่เงยหน้าขึ้นมาทันที "เวินฉิงหวังดีคีบอาหารให้เธอ เธอจะชักสีหน้าทำไม?" เขาถือวิสาสะดึงถ้วยของฉันไป ฉันปัดมันทิ้งทันที "ปีที่แล้วก็เพราะคุณบังคับให้ฉันกินอาหารทะเล ฉันถึงแพ้จนต้องเข้าโรงพยาบาล คุณลืมไปแล้วเหรอ?"