buza ferraz

(On the WPC contest ~~ Please vote with powerstones ) She reincarnated in another world and lived a good life, well ... not really good, but really exciting. Full of adventures, enemies, loves, dreams, pirates, flying ships ... But it all ended up in the hands of her former lover, she was killed by him, without reaching any of her dreams and still with so many incomplete adventures. However, she died in peace with herself, knowing that she did her best and that the future was in the hands of her friends, that they could avenge her and prevent the empire from destroying everything that was precious to them. Until she woke up in the heart of the empire, she was no longer alive, but neither did she appear to be entirely dead. She who was once the symbol of resistance when she lived, and who became a martyr for them, now dead, must sail again through a mysterious world alongside what appears to be her former enemies. ----- In a dark room, the woman in red opened her eyes . She took a deep breath and put her hands where she was shot. "Don't worry. You're in a better place now." Elena looked away. In an armchair was the most beautiful man she had ever seen, his hair was bluish black, like the night sky she spent on the captain's ship, his eyes were silver like the liquid mercury from her chemistry lessons in her first world . He was more handsome than Arthur could ever be, she gaped for a moment. "Where are we? Who are you?" She then noticed that his lips were redder than should be humanly possible, and his skin was paler than anything she had ever seen. He then ran his hand over his mouth and she realized that his lips were not naturally red, but that there was blood in his mouth. " What are you?" ----

Elric Voss on altı yaşındadır, işe yaramazlıktan iki rütbe yukarıdadır ve etrafındaki herkes ölmeden bir saat önce uyanır. Caelith Mourne keşif gezisi, on bin yıllık, gökten düşmüş bir piramidin eteğinde kamp kurmuştur ve içinde mühürlenmiş olan bir şey nihayet rahatsız edilmiştir. Yer yarılıp da iblisler geldiğinde, keşif gezisinin otuz bir üyesi on dakika içinde ölür. Elric tekrar uyanır. Aynı çadır, aynı rüzgâr, gökyüzünü dolduran aynı piramit. Geriye bir saat kalmıştır. O, ilk iblise saniyeler içinde ölür. Sonra tekrar. Sonra tekrar... Magus Infinite, hiçbir şeyi olmayan, ne büyük bir güce, ne gizli bir kadere, ne de kendisine inanan bir hocaya sahip olan genç bir çırağın, içindeki hiçbir şey onu artık öldüremeyene dek aynı katliam saatini tekrar tekrar yaşamasının hikâyesidir. Her ölüm ona bir şey öğretir. Her sıfırlanma onu keskinleştirir. Bir mum alevi gibi başlayan büyü, göğü çatlatan bir şimşeğe dönüşür. Tek bir iblise karşı iki saniye bile hayatta kalamayan çocuk, yavaş yavaş piramit ile dış dünya arasında duran tek şey haline gelir. Aksiyon asla durmaz. Elric de öyle. Bu, seçilmiş bir kahramanın hikâyesi değil. Bu, tekrarın bir insana ne yaptığının hikâyesidir.

"Beyond the Buzzer" When poetry meets pride in a Delhi college... Ruhi, a quiet, determined girl from Darjeeling, clashes with Rudra, a rich, arrogant basketball star. She writes in secret. He hides behind charm. They start as enemies — until friendship, rivalry, and stolen glances turn into something deeper. But love isn’t easy when families disagree and the world watches. A story of college romance, diary confessions, friendship, heartbreak, and two hearts learning to fight — not just for each other, but for themselves.

hayatın acımasız gerçeğiydi para parası olan yaşar olmayan ölür kısaca paranın herşey olduğu bir kasaba da yaşıyorsanız paranın yanında gerekenler güç ve şöhretti .bende bu kasabada yaşıyordum . bende bunların bir gerçeğinin parçasıyım .ama bilmiyorlar ki ben onların tersiyim ve bunlar gün ışığına çıkacak herşey ben doğuduktan sonra Adelete kavuşacaktı.

Bağlanma törenimizden bir hafta önce, eşimin arkadaşlarıyla konuştuğunu kulak misafiri oldum. "Gerçekten de Kira için lokasyonu değiştirdin mi?" diye biriyle dalga geçti. "Nişanlına söylemeden?" Sonra kapının ardından neredeyse duyabildiğim bir sırıtışla bezeli kibirli cevabı geldi. "Sorun yok. Beni o kadar çok seviyor ki benim için neredeyse öldü. Ne dersem yapacaktır." Beni o Kaliforniya plajına götüreceğinden o kadar emindi ki. Bağlanma günümüzde, sonunda öfkeli zihin bağı mesajı geldiğinde... "Sarah, neredesin kahretsin?!" Ben sadece seçtiğim dağ zirvesine yağan kara gülümsedim. "Ben bir süredir buradayım."

Selene Jameson her zaman ailenin lekesi, istenmeyen kızı, altın çocukların gölgesi olmuştur. Annesi onun hayatını kurtarmak için öldüğü gece, Selene onu seven tek insanı kaybeder. Atlas D'Angelo, her şeyini verdiği çocuk, onu mümkün olan en acımasız şekilde ihanete uğrattığında, Selene bir daha asla sevgi için yalvarmamaya yemin eder. Ancak kaderin daha karanlık planları vardır. Selene nihayet özgürlüğü, şöhreti, parayı ve kendi geleceğini tattığı gece, ailesi onu doğaüstü bir müzayedeye satar. İnsanları sadece mal olarak gören likanlar tarafından yönetilen gizli bir dünyaya itilir. Sonra o onu satın alır. Mikhail Morozov, Wintercrest Alfası ve Onyx Anlaşması'nın Yüksek Alfası. Nocturna, Likan Diyarı boyunca korkulan biri. Parçalanmış bir geçmiş, kayıp bir kız kardeş ve kan ve ihanet üzerine kurulmuş bir tahtla, ihtiyacı olan son şey keskin dilli ve günahlarından daha karanlık bir mizaha sahip asi bir insan kızıdır. Ama Selene insan değildir. O, Nocturna'yı kurtarabilecek ya da yok edebilecek eski bir gücün işareti olan Hilal'i taşıyor. Rakip acımasız Alfa Kustav Volkov'un Selene'nin babası olduğu ortaya çıktığında, onun üzerinde hak iddia eder. Mikhail, Selene'e bir seçenek sunar: likan kanunları altında ona koruma sağlayan kan bağı ile bağlı bir anlaşmayla onunla evlenmek. Ancak bu menfaat evliliği hiç de uygun olmayacaktır. *** "Ve güzel kokuyorsun," sözünü kestim, durduramadan kelimeler ağzımdan fırladı. "Gerçekten güzel. Kış gibi ama korkunç olanı değil. Güzel olanı. Kar ve—" burnumu kırıştırdım, tarifi yakalamaya çalışarak. "Camlarda beliren o narin kırağı desenleri gibi." Mikhail göğsünün derinliklerinden bir hırıltı mı, kıkırdama mı yoksa ikisinin arasında bir şey mi olduğu belli olmayan bir ses çıkardı. "Neden iki merdiven var?" aniden patladım, önümüzde yükselen çift büyük merdivene odaklanarak. "Bu kasıtlı mı? Gülünç derecede aşırı görünüyor." "Sadece bir merdiven var, moya." "Emin misin? Çünkü ben kesinlikle iki tane görüyorum. Belki görme düzeltmesine ihtiyacın vardır. Likanlar gözlüğe ihtiyaç duyar mı? Bu çok komik olurdu. Kocaman ürkütücü bir kurdun üzerinde minicik gözlükler—" "Selene." Sesi gergin, sisim arasından bile nüfuz eden bir şekilde çıktı. "Konuşmayı bırakman gerekiyor." Ona baktım, hoş sisin içinden acı saplanıyordu. "Neden? Seni rahatsız mı ediyorum? Özür dilerim. Sessiz kalacağım." "Hayır." Kelime keskin, neredeyse acı verici çıktı. "Beni rahatsız etmiyorsun. Sen—" Cümleyi kesti, çenesi o kadar vahşice sıkıldı ki kasın seğirdiğini gördüm. "Sadece... dinlen." Ama ben dinlenmek istemiyordum. İfadesinin neden öyle göründüğünü anlamak istiyordum—tüm katı ve aç ve tanımlayamadığım başka bir şey. "İyi misin?" diye sordum, elimi çenesine doğru kaldırarak. Temas etmeden önce bileğimi yakaladı, tutuşu nazik ama sarsılmazdı. "Yapma." "Neden olmasın?" "Çünkü şu anda kontrolümü zar zor koruyorum ve eğer şimdi bana dokunursan—" Aniden durdu, gözleri anlık olarak kapandı. "Sadece yapma." Bu beni korkutmalıydı. Ses tonundaki vahşilik, kısıtlamasının dikiş yerlerinden sökülüyor gibi görünmesi. Ama sarhoş-ben sadece gülümsedi, açıklanamaz bir şekilde memnun. Sonra bakışlarının düştüğünü fark ettim. Sadece bir kalp atışı kadar. Ağzıma. Göğsümde bir sıcaklık yayıldı, yangın gibi. "Beni öpmek istiyorsun," diye nefes aldım, bu keşif beni neşelendirmişti. Gözleri benimkilere döndü, buzul mavisi yırtıcı bir hal almıştı. "Öpüşmek," dedi yavaşça, sesi bir oktav düşerek, "sana yapmak istediğim şeyin yüzeyini bile çizmez." Ciğerlerimden hava çıktı. Bileğimdeki tutuşu değişti, baş parmağı nabız noktamı buldu. Oraya bastırdı. Sebep olduğu çılgınca ritmi hissetti. "Öpüşmek naziktir," devam etti, nefesi dudaklarımda dolaşacak kadar eğilerek. Almaya yetecek kadar yakın. İddia etmeye yetecek kadar yakın. Ama yapmadı. "Öpüşmek tatlıdır. İstediğim şey mi?" Gözleri yüzümde, boğazımda ve daha aşağılara kaydı, sonra kasıtlı bir yavaşlıkla tekrar yukarı çıktı. "Bunda nazik olan hiçbir şey yok."

Tang Fei was a lady said to be unconquerable until she met the president of Leng Corps Youyuan Leng. With one glance she.... fell in love!! Expending all her efforts to chase this seemingly cold president while taking on an equally difficult case, will she succeed? Or will she always just be a buzzing fly? Updates Mondays, Wednesdays, and Fridays~

Alfa Lucas ile altıncı yıl dönümümde, birliğimizi sembolize eden yeni bir glyph tasarlamak için kalbimi ortaya koydum, geleceğimiz için heyecanla dolup taşıyordum. Ama sonra, en iyi arkadaşım bana bir fotoğraf gönderdi. Fotoğrafta, Lucas sürünün ay ışığı töreninde, bana tıpatıp benzeyen bir dişi kurt ile tutkulu bir öpüşme anındaydı. İşte o zaman altı yıldır birlikte olduğum adamın, ölen kaderli eşi Ally'nin yerine geçecek birini aradığını keşfettim. Ben Numara 9'dum. Fotoğraftaki dişi kurt ise Numara 20'ydi. Chicago'ya koştum ve sürünün dahili bulucu sistemini kullanarak Lucas'ı buldum. "Lanet olsun dostum, bu Numara 20 Ally'nin tıpatıp aynısı. Selena'dan bile daha çok benziyor." "Bence Selena hala ona daha çok benziyor. Eğer Ally'ye bu kadar benzemiyor olsaydı, Lucas onunla altı yıl harcar mıydı?" Lucas sigarasının külünü silkti, yüzünde tembel, tatmin olmuş bir sırıtış vardı. "İkisi de oldukça benzer, ama Numara 20 yatakta daha tutkulu. Selena sadece çok fazla gergin." "Duyduğuma göre birini aytaşı yüzük seçmeye gönderdin, evlenme teklifi etmeye hazırlanıyorsun? Selena'ya mı yoksa bu yenisine mi?" Lucas kendini beğenmiş bir şekilde kanepeye yaslandı. "Henüz karar vermedim. Neden bana seçmemde yardımcı olmuyorsunuz? Kimi işaretlemeliyim?" Omurgamdan aşağı bir ürperti geçti. Sendeleyerek uzaklaştım, vücudum kontrol edilemez şekilde titriyordu. Kendimi toparladıktan sonra, en iyi arkadaşıma bir mesaj gönderdim: "Şu Alfa kuzenin, bana aşık olan ve dört yıldır beni bekleyen—hâlâ bekar mı?"

Eli büyü dünyasına nakledildi ve ölümsüz oldu. Sonsuz bir yaşama sahipti ve asla ölemezdi. "Ha? Yeteneğim yok mu? O zaman, 1000 yıl bile sürse, güçlü olmak için gereken kadar antrenman yapacağım. Bu benim için yeterli olmalı." "Bu beceriyi öğrenmek zor mu? O zaman, araştırmak için birkaç düzine yıl harcayacağım. O kadar da zor olamaz, değil mi?" "Ne? Ruh gücü kazanmak için yaşam gücümü feda edebilir miyim? Bu tam bir fırsat!" "Düşman burada mı? Lanet olsun, 10000 yıl saklanacağım. Bakalım benden daha uzun yaşayabilecek mi. O öldüğünde dışarı çıkacağım." Bu, büyü dünyasında yaşamak için önce mücadele eden, sonra sonsuz dünyaları katledecek kadar güçlenen bir ölümsüzün hikayesidir.

Kocam Damien'in sık gittiği kulübe sekiz aylık hamileyken girdim. İçerideki sıcaklık boğucuydu, bir buhar odası gibiydi; klima muhtemelen bozulmuştu. Serinlemek için bitişikteki sıcaklık kontrollü şarap mahzenine girmek istedim. Diğer müşteriler de acı çekiyordu, birinin mahzen kapısını açıp kulübe biraz serin hava girmesini mırıldanıyorlardı. Ama metresi, Lilith adında bir dansçı, yolumu kesti. "Hanımefendi, lütfen yapmayın," diye inledi. "Kramplarım var. Soğuk beni öldürür." Panik bastırdı; boğucu sıcaklık doğmamış bebeğim için tehlikeli olabilirdi. Ona bir bakış attım, hiçbir şey söylemedim ve sadece korumalarıma mahzen kapısını açmalarını emrettim. Damien o akşam fırtına gibi içeri girdi, yüzü öfkeden bir maske gibiydi. "Ne yaptığının farkında mısın? Lilith, o mahzen kapısını kırk dakika açık bıraktığın için şiddetli kramplarla acil serviste!" "Dalga mı geçiyorsun Damien?" diye karşılık verdim. "Krampların nasıl hissettirdiğini biliyorum. Eğer sıcak çarpması yaşasaydım, iki can tehlikede olurdu. Aklını mı kaçırdın?" Damien sırıttı ve başını salladı. "Haklısın. Benim hatam." O gece, her zamanki gibi nazik dokunuşlarla beni uyuttu. Ama uyandığımda, kendimi endüstriyel bir et dolabında buldum. Donmuş karkaslar etrafımda asılıydı. Camın dışında, Damien'in kolu Lilith'in belindeydi ve bana sırıtıyordu. "Sıcaktan mı korkuyorsun? Endişelenme. Sana gerçekten serinleme şansı vereceğim." Kalbim battı, ama sakin bir şekilde telefonumu çıkardım ve dışarıdan izleyen her bir kişinin fotoğrafını çektim. Sonra bir arama yaptım. "Baba, bu insanların yarının güneş doğuşunu görmelerini istemiyorum."