Buz Alfa'ya Satıldı
Selene Jameson her zaman ailenin lekesi, istenmeyen kızı, altın çocukların gölgesi olmuştur. Annesi onun hayatını kurtarmak için öldüğü gece, Selene onu seven tek insanı kaybeder. Atlas D'Angelo, her şeyini verdiği çocuk, onu mümkün olan en acımasız şekilde ihanete uğrattığında, Selene bir daha asla sevgi için yalvarmamaya yemin eder.
Ancak kaderin daha karanlık planları vardır.
Selene nihayet özgürlüğü, şöhreti, parayı ve kendi geleceğini tattığı gece, ailesi onu doğaüstü bir müzayedeye satar. İnsanları sadece mal olarak gören likanlar tarafından yönetilen gizli bir dünyaya itilir.
Sonra o onu satın alır.
Mikhail Morozov, Wintercrest Alfası ve Onyx Anlaşması'nın Yüksek Alfası. Nocturna, Likan Diyarı boyunca korkulan biri. Parçalanmış bir geçmiş, kayıp bir kız kardeş ve kan ve ihanet üzerine kurulmuş bir tahtla, ihtiyacı olan son şey keskin dilli ve günahlarından daha karanlık bir mizaha sahip asi bir insan kızıdır.
Ama Selene insan değildir.
O, Nocturna'yı kurtarabilecek ya da yok edebilecek eski bir gücün işareti olan Hilal'i taşıyor.
Rakip acımasız Alfa Kustav Volkov'un Selene'nin babası olduğu ortaya çıktığında, onun üzerinde hak iddia eder.
Mikhail, Selene'e bir seçenek sunar: likan kanunları altında ona koruma sağlayan kan bağı ile bağlı bir anlaşmayla onunla evlenmek.
Ancak bu menfaat evliliği hiç de uygun olmayacaktır.
***
"Ve güzel kokuyorsun," sözünü kestim, durduramadan kelimeler ağzımdan fırladı. "Gerçekten güzel. Kış gibi ama korkunç olanı değil. Güzel olanı. Kar ve—" burnumu kırıştırdım, tarifi yakalamaya çalışarak. "Camlarda beliren o narin kırağı desenleri gibi."
Mikhail göğsünün derinliklerinden bir hırıltı mı, kıkırdama mı yoksa ikisinin arasında bir şey mi olduğu belli olmayan bir ses çıkardı.
"Neden iki merdiven var?" aniden patladım, önümüzde yükselen çift büyük merdivene odaklanarak. "Bu kasıtlı mı? Gülünç derecede aşırı görünüyor."
"Sadece bir merdiven var, moya."
"Emin misin? Çünkü ben kesinlikle iki tane görüyorum. Belki görme düzeltmesine ihtiyacın vardır. Likanlar gözlüğe ihtiyaç duyar mı? Bu çok komik olurdu. Kocaman ürkütücü bir kurdun üzerinde minicik gözlükler—"
"Selene." Sesi gergin, sisim arasından bile nüfuz eden bir şekilde çıktı. "Konuşmayı bırakman gerekiyor."
Ona baktım, hoş sisin içinden acı saplanıyordu. "Neden? Seni rahatsız mı ediyorum? Özür dilerim. Sessiz kalacağım."
"Hayır." Kelime keskin, neredeyse acı verici çıktı. "Beni rahatsız etmiyorsun. Sen—" Cümleyi kesti, çenesi o kadar vahşice sıkıldı ki kasın seğirdiğini gördüm. "Sadece... dinlen."
Ama ben dinlenmek istemiyordum. İfadesinin neden öyle göründüğünü anlamak istiyordum—tüm katı ve aç ve tanımlayamadığım başka bir şey.
"İyi misin?" diye sordum, elimi çenesine doğru kaldırarak.
Temas etmeden önce bileğimi yakaladı, tutuşu nazik ama sarsılmazdı. "Yapma."
"Neden olmasın?"
"Çünkü şu anda kontrolümü zar zor koruyorum ve eğer şimdi bana dokunursan—" Aniden durdu, gözleri anlık olarak kapandı. "Sadece yapma."
Bu beni korkutmalıydı. Ses tonundaki vahşilik, kısıtlamasının dikiş yerlerinden sökülüyor gibi görünmesi.
Ama sarhoş-ben sadece gülümsedi, açıklanamaz bir şekilde memnun.
Sonra bakışlarının düştüğünü fark ettim. Sadece bir kalp atışı kadar. Ağzıma.
Göğsümde bir sıcaklık yayıldı, yangın gibi.
"Beni öpmek istiyorsun," diye nefes aldım, bu keşif beni neşelendirmişti.
Gözleri benimkilere döndü, buzul mavisi yırtıcı bir hal almıştı.
"Öpüşmek," dedi yavaşça, sesi bir oktav düşerek, "sana yapmak istediğim şeyin yüzeyini bile çizmez."
Ciğerlerimden hava çıktı.
Bileğimdeki tutuşu değişti, baş parmağı nabız noktamı buldu. Oraya bastırdı. Sebep olduğu çılgınca ritmi hissetti.
"Öpüşmek naziktir," devam etti, nefesi dudaklarımda dolaşacak kadar eğilerek. Almaya yetecek kadar yakın. İddia etmeye yetecek kadar yakın. Ama yapmadı. "Öpüşmek tatlıdır. İstediğim şey mi?" Gözleri yüzümde, boğazımda ve daha aşağılara kaydı, sonra kasıtlı bir yavaşlıkla tekrar yukarı çıktı. "Bunda nazik olan hiçbir şey yok."
