jason‘s deli catering

Dudakları kulağına yaklaşırken, sesi tenine karşı karanlık bir fısıltıydı. "Benden korkabilirsin, küçük gelin, ama bedenine beni arzulamayı... bana ihtiyaç duymayı öğreteceğim, ta ki ben senin tek istediğin olana kadar." --- Belle hiçbir zaman gelin olmak için doğmamıştı. Ancak anne babası güzel kız kardeşinin böyle bir adamla evlenemeyeceği konusunda ona ağlayınca, kız kardeşinin yerini almak zorunda kaldı. İnsanlar ve vampirler dünyası arasındaki savaşı önlemek için, krallar bir evlilik ile barış anlaşması imzalamaya karar verdiler, ancak bu evlilik için sunabildikleri tek adam deli ve tamamen kalpsiz olduğu söylenen bir vampirdi. Kalpsiz dediklerinde, gerçekten kalpsiz demek istediler, ancak tüm hayatı boyunca saf bir kız olan Belle, bu evliliği kabul ederek neyin içine adım attığı konusunda hiçbir fikri yoktu. Başlangıçta masum görünüyordu, hakkındaki tüm söylentilerin tam tersi bir adam, ta ki yavaş yavaş deli vampir hakkında söylenen her şeyin doğru olduğunu, hatta belki de daha kötü olduğunu fark edene kadar! Karanlık yolda yürüyen bir adamdı. Işık nedir bilmez ve düşmanı olmayanlara bile merhamet göstermezdi. Sevecek bir kalbi, herhangi bir şeye ya da kişiye hissedecek karanlık olanlar dışında duyguları yoktu. Ama aniden, gözlerini ona diktiğinde, onu yanında tutmaya karar verdi ve Belle'in saf dünyası farklı bir yön almaya başladı çünkü deli vampir onun masum ruhunu kirletmeye kararlıydı. Beklenenler "Şimdi, bunun olduğunu unutup geceyi keyifle geçirebilir miyiz?" Eğlenceli bir şekilde kaşını kaldırdı, bu da Belle'in sözde düğün gecesini hatırlayınca kalbinin midesine düşmesine neden oldu. Aceleyle ondan uzaklaştı, yüzü utançtan alev alev yanıyordu. Bu gece hakkında duyduğu her şeyden sonra, bunu bu adamla yaşamaya hazır değildi. Bay Marchant'ın dükkanında fısıldaşan kadınlar, bir kadının bu eylemden sonra kocasının varlığından nefret edeceğini ve bu eylemden tiksineceklerini söylemişlerdi. Bu, hiçbir kadın için zevk değil işkence anlamına gelen bir eylemdi. Şimdi kocasının da onunla aynı şeyi yapacağını fark ettiğinde, zorlukla yutkundu ve elbisesini sinirli bir şekilde kavradı. "Ben... iyi hissetmiyorum, Lordum, ben—" "Rohan," eğlenceli bir tonla onun sözünü kesti. "Benimle konuşurken adımı kullan, tatlım. Kendini iyi hissetmediğini söyleyen biri için yüzüğün peşinden gitmeye çalıştığında oldukça enerjik görünüyordun ama," hafifçe iç geçirdi, "Ben her zaman cömert bir adam olmuşumdur. Bu gece kendini strese sokmanı istemem." Belle rahatlamayla iç çekmeye ve düğün gecesi seremonisi için onu zorlamayacağı için içinden gülümsemeye başladı. Hatta dudaklarını aralayıp onun gerçekten de cömert olduğunu kabul etmek ve bir teşekkür sunmak üzereydi ki, o konuşmaya devam etti, anlık rahatlamanın yerini dehşet aldı. "Bu gece seni şımartacağım ve parmağını bile kıpırdatmana gerek kalmayacak. Kendini iyi hissetmediğin için sana bütün zevki ben vereceğim. Bunu, sana aşkı unutturup şehveti karşılamana yönelik planımdaki ilk ders olarak kabul et." "...!" "Benim için yatağa uzan, Isa." Belle bu katı emir karşısında boğazının kuruduğunu hissetti. "Ben... ben..." Başladı ama bu gece kendisini bağışlamasını sağlayacak hiçbir söz bulamadı. Neyin içine girmişti böyle? Belle, midesinde derin, kemiren bir korku oluşurken düşündü. "Seni yatağa ben mi taşımamı istersin, yoksa kendin mi yürümek istersin?" diye sordu Rohan, sesinde ve gözlerinde karanlık bir neşeyle, onu bir şahin gibi izlerken. Onun gergin olduğunu görebiliyordu ama ne yapabilirdi ki? Kendisi onun dünyasına girmişti. Belle yavaşça, sanki geciktirmek bu korkunç olayın bu gece olmasını engelleyecekmiş gibi, salyangoz hızında yatağa doğru yürümeye başladı. Onun hemen arkasından geldiğini hissedebiliyordu. Yatağa ulaştığında, titreyen elleriyle perdeleri kenara çekti ve dikkatle yatağın kenarına oturdu, elleri kucağında sinirli bir şekilde katlanmıştı. Onun delici bakışlarını üzerinde hissetti ama ona bakmaya cesaret edemedi. "Uzan," diye yumuşakça emretti. YETİŞKİN İÇERİĞİ, TECAVÜZ İÇERMEZ!!

Kırık bir kurttu — susturulmuş, yaralanmış ve onu koruması gerekenler tarafından terk edilmiş. İlk eşinin bir yıl süren tarifi imkansız istismarı ve acımasız reddi sonrası, Phoebe ölmeye hazır bir şekilde yabani doğaya kaçtı. Bunun yerine, kâbuslarından bile daha karanlık bir adamın kollarına düştü — Deli Kral, Perry. Acımasız. Sahiplenici. Dokunulmaz. Onu ilk karşılaştıkları anda işaretledi, onu hem korku hem de arzuyla titreten vahşi bir iddia ile kendisine bağladı. Ama zalimliğinin ardında kendi şeytanlarıyla musallah olan bir adam gizleniyor — ve küllerine krallıkları yakabilecek derecede şiddetli bir aşk. Savaş yaklaşır ve Phoebe'nin geçmişindeki hayaletler geri dönerken, Kral'ın acımasız planı onu bir zamanlar kendisini yok eden canavarlarla yüzleşmeye zorluyor. Şimdi, korkutucu geçmişi ile onun için dünyayı yok edecek tehlikeli bir adamın aşkı arasında sıkışmış Phoebe karar vermek zorunda: Onun Kraliçesi olarak yükselecek mi... yoksa onu Kral yapan çılgınlığa mı yenik düşecek?

Stella Sterling, önceki hayatında kıyamette yedi yıl boyunca acı bir şekilde mücadele etti. Gözlerini tekrar açtığında, kıyametten bir ay öncesine, üvey kız kardeşi tarafından tutulan kişiler tarafından köşeye sıkıştırılıp dövüldüğü ana geri dönmüştü. İkinci bir şans verilmişken, başkalarının onu dövmesine ve lanetlemesine hâlâ nasıl izin verebilirdi? Hayatımı mı istiyorsun? Heh heh, önce kendi hayatınla bedel ödemen gerekecek! Kollarını sıvayıp ileri atıldı, bir sopa kapıp onlara savurdu. Elbette en önemli şey hâlâ erzak stoklamaktı. Para yok, ne yapmalı? Piyangoyu kazan, mücevherleri sat, sat, sat, işe yaramaz her şeyi sat ve sonra al, al, al. Bu da yetmezse, biraz "sıfır dolarlık alışveriş" zamanı. Bu hayatta, içinde hiç erzak olmayan boş bir boyutsal uzayı olmayacaktı; kıyametin en zengin kişisi ve en vahşi kılıcı olmak istiyordu! Ne, o serseriler hâlâ ona dava mı açmak istiyor? Kıyamet geldi, ben de kanunsuz olacağım, ne olmuş yani!!! Herkes, Sterling Ailesi'nin genç hanımefendisinin bir gecede delirdiğini, büyüklerinden gelen hediyeleri çılgınca servet biriktirmek için sattığını, büyüklerine saygısızlık ettiğini ve herkes tarafından hor görüldüğünü söyledi. Stella Sterling kahkahalarla güldü, "Doğru, ben deliyim. Sadece herkes tarafından hor görülmek istemiyorum, herkes tarafından korkulmak istiyorum!"

Corinne hiçbir zaman prenses değil, sadece onun yerine geçen, Alfa Barrett Locke ile evlenip bir savaşı sonlandırmak için gönderilen kişiydi. Taç sahteydi, yeminler yalandı, ancak onu işaretlediği gece oluşan eş bağı acımasızca gerçekti. Barrett, onun gerçek gelin olmadığını biliyordu. Yine de onu seçti. Gerçek prenses geri döndüğünde, skandalı örtbas etmek için Corinne'i hapsetti. Corinne ise onun çocuğunu taşıyarak kaçtı. Altı yıl sonra, bir taklitçi olarak değil, kendi imparatorluğunu kurmuş, güçlü bir iş kadını ve Barrett'ın gözlerine sahip beş yaşında bir oğluyla geri döndü. İntikam için geldi. Barrett ise eşini, varisini ve asla yok olmamış bağı görüyor. Bu sefer, ikisini de tutabilmek için her şeyi yok edecek. Aralarındaki savaşı bir aldatmaca başlattı. Bir çocuk bitirecek.

Blanca Frostine, okumakta olduğu o canavar dünyası romanının ta içine reenkarne oldu. Harika. Şahane. Daha da iyisi ne mi? Bu dünyanın devasa bir sorunu vardı. Bu imparatorlukta canavar insanlar, Histeri adı verilen bir rahatsızlıktan muzdaripti. Duyguları aniden yükseldiğinde kontrollerini kaybedip ortalığı yıkan canavarlara dönüşüyorlardı. Duyguları çok fazla düştüğündeyse küçük, çaresiz canavar yavrularına geri dönüyorlardı. Terapi, teknik olarak, nadir bulunan enerji taşları şeklinde mevcuttu—ama bir pürüz vardı. Taşlar yalnızca, canavar-insanın birebir hayvan formuna elle oyulduklarında işe yarıyordu. Heykel ne kadar gerçekçiyse, sakinleştirici etkisi de o kadar güçlü oluyordu. Oyma ne kadar canlıysa, o kadar çok kez yeniden kullanılabiliyordu. İşte bu noktada Blanca’nın şansı devreye girdi. Önceki hayatında efsanevi bir heykeltıraştı—zengin, yetenekli ve anlaşması zor biri olarak nam salmıştı. Eserleri o kadar canlıydı ki sanki nefes alıyorlarmış gibi hissettiriyorlardı. İnsanlar sırf bir sipariş için yalvarmak adına aylarca beklerdi ve saçmalığa hiç tahammülü olmadığından, sanat dünyası ona cuk oturan bir unvan vermişti: Heykel Ustası. Bu yüzden Blanca, bu dünyadaki herkesten daha iyi enerji taşları oyabildiğini fark ettiğinde, aklındaki ilk şey aşk değildi. Güçlü canavar kocalar mı? Ruh eşleri mi? Duygusal hasarlı, trajik, yakışıklı generaller mi? Hepsini elinin tersiyle itti. Sakin bir şekilde, "Daha sonra birileriyle çıkarım," diye karar verdi. "Zengin olduktan sonra." Ve böylece, bir aşk hikâyesi yerine, bir dükkân açtı. Bölgesel Ağ'da aniden avuç içi büyüklüğünde, korkutucu bir gerçekçilikle oyulmuş heykeller satan küçük, şüpheli derecede baştan savma bir dükkân belirdi. Sadece ekrana bakmak bile kabaran duyguları yatıştırmaya yetiyordu. İmparatorluk bir gecede aklını yitirdi. Siparişler yağmur gibi yağdı. Soylular paniğe kapıldı. Ordu notlar aldı. Ne yazık ki, dükkân sahibi... Tembel, sivri dilli ve müşteri memnuniyetiyle zerre kadar ilgilenmiyordu. "Acele sipariş yok." "İade yok." "Gecenin 3'ünde bana mesaj atmayı kesin." "Ve yorumlarda flört etmeyi bırakın." Yine de heykelleri saniyeler içinde tükendi. Blanca'nın beklemediği şey ise, hayatında belirmeye başlayan ve sayıları giderek artan güçlü canavar insanlardı—her biri sadece duygusal tedaviye ihtiyacı olduğunu iddia ediyor, her biri biraz fazla oyalanıyor, her biri onun ellerine silahlardan çok daha tehlikeli bir şeymiş gibi bakıyordu. Ne de olsa, duyguları kontrolden çıktığında çıldıran canavarlarla dolu bir imparatorlukta, Blanca Frostine onları bir dokunuşla sakinleştirebilecek tek kişiydi. Ve o, aşkla ilgilenmediği konusunda ısrar etse de— Aşk, ne yazık ki, onunla çok ilgili görünüyordu. "Koca bulmayı da sikeyim," diye düşündü Blanca, bir başka başyapıtı oyarken. "…Neden sıraya girmeye devam ediyorlar ki?"

Hain! Sonsuza dek köle! Bugün 18. yaş günüm, dört gözle beklediğim gün. Ama şimdi, dövülüyorum, yargılanıyorum, aşağılanıyorum ve kötülüleniyorum... Hepsi kardeşim Benjamin'in, Alfa Kral'ın nişanlısıyla gizlice kaçması yüzünden. Bense burada bırakıldım, kalabalığın hedefi olarak, onların tüm suçunu üstlenerek... *** Neyse ki o insanlar tarafından öldürülmedim ve hatta Alfa Kral beni bizzat sorguladı. "O sen misin?" Üzerimden alçak, seksi bir ses geldi. Başımı kaldırdığımda, başı dik bir şekilde benim yönüme doğru yürüyen muhteşem bir yaratık gördüm ve Phoenix gözleri bana soğukça bakıyordu. "BENİM!!!" Hiç şüphe yoktu. O benim ruh eşim! Beni kurtarmak için mi burada?!! Öyle olmalı! Ruh eşimin beni kurtaracağını biliyordum. Heyecanlı sesimi duyunca bir anlığına bana baktı ve sonra hücreme yaklaştı. Yaklaşıp hücrenin içine girdiği ve bana yeterince yakın olduğu anda kalbimin gümbür gümbür attığını hissedebiliyordum. Eli uzanıp yüzüme dokunduğunda sabırsızlıktan titredim. Fakat şaşkınlıkla, elinin boynuma sıkıca dolandığını hissettim. "Değilsin." diye soğukça belirtti ve boynumu saran eli sıkılaşırken, ben ona inanamayarak bakarken yüzüm soldu. Beni istemiyor, ruh eşim beni öldürmek istiyor!

"O KIZ NEREDE?!" Üç yıl boyunca onun yalanlarına inandım. Onun kader eşi olduğumu sanmıştım. Beni sevdiğini sanmıştım. Ben sadece onun oyuncağıydım. Sonunda Alfa Cyrus'un pençelerinden kanlar içinde, paramparça ve zar zor hayatta kalarak kaçtığımda, bir yabancının kollarına yığıldım. Gözleri okyanus rengindeydi. Dokunuşu damarlarıma ateş salıyordu. "Sen benim kader eşimsin." O Prens Aiden. Geleceğin kralı. Ve ben, dönüşemeyen bir Omega'dan başka bir şey değilim. "Ben, Migumi, Prens Aiden'ı kader eşim olarak reddediyorum." Ama gitmeme izin vermeyi reddediyor. Tüm krallık kurtsuz bir Omega'nın tahtı hak etmediğini fısıldarken bile beni koruyacağına yemin ediyor. Kadim bir kehanet beni lanetli bir Aygölgesi kurdu, veba ve yıkım getiricisi olarak yaftalarken bile. "Sen bir canavar değilsin. Sen benim kraliçemsin." Şimdi birisi sarayın suyunu zehirliyor. Kral ölüm döşeğinde. Ve kader eşimin tacını isteyen adam, yaklaşan veba için bana komplo kurmakta hiçbir sınır tanımayacak. Zayıf olduğumu sanıyorlar. Lanetli olduğumu sanıyorlar. Bir kurt köşeye sıkıştığında neyin ortaya çıkacağından haberleri yok. "Benden nefret ediyormuşsun gibi becer beni, Alfa." "Zevkle, Luna'm." Dönüşümüm krallığı kurtarmayacak. Onu yakıp kül edecek.

UYARI! KARANLIK ROMANS!. Grace Cooper, bir zamanlar güçlü Beta ebeveynlerin üzerine titrenen kızıydı, ta ki bir gece küçük kız kardeşi ölene dek. Cinayetle suçlanan ve doğuştan dilsiz olduğu için kendini savunamayan Grace, sefil bir hayat sürdü. Çoğu zaman kilit altında tutuldu ve serbest bırakıldığı nadir zamanlarda angarya işlerde köle gibi çalıştırıldı. Yıllarca, asla işlemediği bir suçla itham edilerek onların nefreti altında yaşadı. Nihayet Ay Yargılaması için reşit olduğunda, sürü onun kaderini belirledi; asılarak idama mahkûm edilecekti. Ancak bu gerçekleşmedi. Grace, çarpıcı bir Likan tarafından kurtarılır. Uzun boylu, göz korkutucu ve çileden çıkaracak kadar baştan çıkarıcı olan Kuzey'in Likan Kralı Sucre Winchester, yıllardır kader eşini arıyordu. Ancak kaderin onu kırılmış bir Omega'ya götüreceğini hiç beklemiyordu. Ve ona bağlı olan tek kişi o değil. Sucre'nin iki ikiz kardeşi var ve onlar da Grace ile aralarında bir bağ hissediyor. Grace, Likanların hor görmek üzere yetiştirildiği her şeydir; insandan farksız, zayıf bir kurt. Likanlar yüzyıllarını kurt sürülerini yok ederek geçirdiler ve şimdi, kader eşleri onlardan birine ait. Onu reddetmeliler. Onu öldürmeliler. Yine de, kokusu onları bölgesel bir çılgınlığa sürükleyebilecek tek dişi o. Bu yüzden onun yerine, onu sahipleniyorlar. Şimdi, eski sürüsü tarafından avlanan ve Likan krallığının acımasız siyasetinde kapana kısılan Grace, içgüdüleri korumayı, sahip olmayı... ve düğüm atmayı talep eden tehlikeli derecede baskın üç eşin arasında hayatta kalmalıdır. Ancak kız kardeşinin ölümü hakkındaki gerçekler yüzeye çıkmaya başladıkça, idamının asla adaletle ilgili olmadığı anlaşılır. Bu, onu susturmakla ilgiliydi. Ve ona düğüm atan üç karanlık Likan, beklediklerinden çok daha tehlikeli bir şeyi serbest bırakmış olabilir. =========================== TETİKLEYİCİ İÇERİK UYARISI Bu kitap sadece yetişkin okuyuculara yönelik, olgun ve potansiyel olarak rahatsız edici temalar içermektedir. 18 yaşından küçükler için uygun değildir. Bu sayfalarda şu tasvirlerle karşılaşacaksınız: Açık cinsel içerik, Düğümlenme, Psikolojik manipülasyon ve duygusal istismar, Yas, travma ve TSSB, Güç dengesizliği ve esaret, Aile içi şiddet. Bu temalar bilinçli bir şekilde işlenmiştir ve karakterlerin yolculuğunun merkezinde yer almaktadır.

Alfa Caleb bana eşi olduğumu söyledi. Ona inandım, çünkü benim bir kurdum yoktu. Üç yıl boyunca beni asla sevmeyen bir adamı sevdim. Aşkın fedakarlık gerektirdiğini düşündüğüm için sürüsünün hakaretlerine, aşağılamalarına ve zulmüne katlandım. Sonra gerçeği keşfettim. Ben asla onun eşi olmamıştım. Ben sadece ölü karısının yerine geçen biriydim. Kaçmaya çalıştığımda beni zincirledi, işkence etti ve bir zindana attı. İşte o gün onu sevmekten vazgeçtim. Ve kaderin bana çok daha tehlikeli birini gönderdiği gün. "Eşim." Bu ses Kral Alfa Alaric'e aitti. Kurt adam krallığının hükümdarı. Hayattaki en korkulan kurt. Caleb'i tek bir emirle yok edebilecek kadar güçlü olan adam. Vücudumu kaplayan yara izlerini gördüğünde gözleri cani bir hal aldı. Onu reddettiğimde, beni sadece daha da yakınına çekti. "Benimle savaşabilirsin." Eli belimi daha sıkı kavradı. "Benden nefret edebilirsin." Dudakları kulağıma değdi. "Ama biri seni benden alabileceğini düşünürse, onlara kralların neden savaş başlattığını hatırlatırım." Şimdi istismarcı eski sevgilim pişman ve beni geri istiyor. Kaderindeki eşi olduğumu iddia eden Kral Alfa gitmeme izin vermeyi reddediyor. Ve geçmişim hakkında ne kadar çok şey öğrenirsem, varlığım o kadar imkansız hale geliyor. Çünkü ben herkesin sandığı gibi terk edilmiş kurt kız değilim. Ben her krallığı sarsabilecek sırrım. Ve gerçek nihayet ortaya çıktığında... Beni kıran Alfa yalvaracak. Beni seven Kral ise dünyayı yakacak.

Hanya cerita fiksi yang terdapat humor, romance, dan kisah seorang pelajar yang tiba tiba bertemu seorang dokter tampan yang sempat menjadi tetangga nya. Bila ada kesamaa nama, tempat, dan kejadian itu hanya sebuah ketidak sengajaan. #Purwakarta