ลอบมองเสน่หา

　ขุนนางผู้ทรงอำนาจ × หญิงกำพร้า 　　(บริสุทธิ์ทั้งคู่+เกิดใหม่+แค้นที่แสงจันทร์ไม่สาดส่องมาที่ข้าจึงต้องช่วงชิงมา+ผู้สูงส่งยอมก้มหัวให้) 　　* 　　หลังจากญาติผู้พี่ต้องโทษจำคุกเพราะยักยอกทรัพย์ ฟางเวยหนิงถูกกักขังอยู่ในห้องหนังสือของเป่ยเจิ้นฝู่ซือ 　　ท่ามกลางไอร้อนระอุของฤดูร้อน ในตอนที่นางโซเซจวนจะล้มลง—— 　　ฝักดาบที่ทั้งเย็นเยียบและหยาบกร้านก็เชยคางของนางขึ้น 　　ผู้บัญชาการโจวจิ่งสิง ผู้มีข่าวลือว่าโหดเหี้ยมจนเด็กน้อยยังหยุดร้องไห้ตอนกลางคืน เอ่ยด้วยน้ำเสียงล่อลวง 　　"เรียกข้าให้ชื่นใจหน่อย แล้วข้าจะปล่อยไอ้สวะนั่นไป" 　　วินาทีต่อมา ฟางเวยหนิงที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น ก็โผเข้าสู่อ้อมอกของเขาอย่างแรง 　　"...ท่านพี่?!" 　　โจวจิ่งสิงตัวแข็งทื่อ 　　* 　　ฟางเวยหนิงได้กลับมาเกิดใหม่ 　　ชาติก่อน นางคือคุณหนูญาติผู้น้องแห่งจวนหย่งเล่อโหวที่ต้องพึ่งพาอาศัยผู้อื่น 　　มีวาสนาด้ายแดงกับญาติผู้พี่ แต่กลับถูกโจวจิ่งสิงบีบบังคับเอาไปเป็นภรรยาลับ 　　นางคิดว่าความโชคร้ายทั้งชีวิตของตนล้วนเป็นเพราะเขา 　　จนกระทั่งความจริงเปิดเผย—— 　　การตายของบิดามารดามีเบื้องหลัง และจวนหย่งเล่อโหวก็คือฆาตกรตัวจริง! 　　นางต้องติดคุกตาราง 　　โจวจิ่งสิงยอมถูกธนูยิงหลายดอกเพื่อช่วยชีวิตนาง 　　แต่นางกลับไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่รอยขีดข่วน 　　คืนนั้นเขามีเลือดอาบไปทั้งตัว สิ่งสุดท้ายที่เขาทำคือแก้แค้นแทนนาง และปกป้องให้นางมีชีวิตที่สงบสุขไปตลอดชีวิต 　　"ในเมื่อเป็นสามีของเจ้าแล้ว ชาตินี้ใครก็รังแกเจ้าไม่ได้" 　　ตอนนั้นฟางเวยหนิงถึงได้รู้ว่า คนเพียงคนเดียวบนโลกนี้ที่จริงใจต่อนาง 　　มีเพียงโจวจิ่งสิงเท่านั้น 　　หลังจากแก้แค้นสำเร็จ นางก็ไปที่หน้าหลุมศพของโจวจิ่งสิง 　　รินเหล้ามงคลผสมยาพิษ จอกหนึ่งรดลงหน้าหลุมศพของเขา ส่วนอีกจอกดื่มลงท้องของตนเอง 　　——โจวจิ่งสิง หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะไม่มีวันทรยศความรู้สึกของท่าน 　　* 　　ในวัยเยาว์ โจวจิ่งสิงเคยต้องแย่งอาหารกับสุนัขจรจัด 　　ในยามที่ใกล้จะสิ้นใจ มีมือข้างหนึ่งแตะลงบนหน้าผากของเขา 　　พระโพธิสัตว์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ต่อมาได้กลายเป็นแสงจันทร์ที่เขาเฝ้าแอบมองนับครั้งไม่ถ้วน 　　หากแสงจันทร์ไม่ยอมสาดส่องมาที่ข้า เช่นนั้นก็จงเกลียดชังข้าเถิด—— 　　แต่เมื่อแสงจันทร์ตกมาอยู่ในอ้อมอกของเขา กลับเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 　　"ท่านพี่" 　　นับแต่นั้นมา แสงจันทร์ก็สาดส่องเพียงผู้เดียว และสัตว์ร้ายก็ยอมก้มหัวสวามิภักดิ์