สามีเลวความจำเสื่อมแต่งใหม่ ฉันเป็นที่รักสุดในเมืองหลวง ร้องไห้ทำไม

ชาติก่อน ชูหนิงวานได้อุทิศตนดูแลแม่สามี เลี้ยงดูลูกๆ หมดสินสอดช่วยให้สามีก้าวหน้า แต่ก่อนตายเขากลับทิ้งพินัยกรรมไว้ เสินยวี่: "หญิงอำมหิต เจ้าทำให้ฉันกับเหยาเอ๋อร์ต้องพรากจากกัน หวังผลประโยชน์ หากมีชาติหน้า อย่าได้มาเกี่ยวข้องกันอีก!" ชาตินี้ ชูหนิงวานฟังคำพูดของเสินยวี่ สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อลืมตาขึ้นคือยกเลิกการหมั้น เสินยวี่ที่เกิดใหม่คิดว่าตนจะก้าวหน้าได้เหมือนชาติก่อน แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไม่มีเธอ เขาก็ไม่มีอะไรเลย ต่อมา องค์ชายผู้สำเร็จราชการผู้มีอำนาจเหนือราชสำนักได้นำขบวนสินสอดยาวสิบลี้มาสู่ขออย่างยิ่งใหญ่ ทุกคนในเมืองหลวงต่างอิจฉา เสินยวี่ได้เห็นกับตาเมื่อเธอขึ้นเกี้ยวดอกไม้ของคนอื่น ทำให้เขาโกรธจนตาแดง "หนิงว่าน เจ้าควรรู้ว่าฉันต่างหากคือคนที่เจ้าควรอยู่ด้วย!" เสี่ยวฉางเยี่ยนอุ้มเธอขึ้น เดินข้ามร่างของเสินยวี่ไปอย่างไม่ใส่ใจ "กล้าคิดถึงภรรยาของข้า" "แค่เจ้าน่ะหรือ? ไม่คู่ควร!"