terapi berpikir positif

Blanca Frostine, okumakta olduğu o canavar dünyası romanının ta içine reenkarne oldu. Harika. Şahane. Daha da iyisi ne mi? Bu dünyanın devasa bir sorunu vardı. Bu imparatorlukta canavar insanlar, Histeri adı verilen bir rahatsızlıktan muzdaripti. Duyguları aniden yükseldiğinde kontrollerini kaybedip ortalığı yıkan canavarlara dönüşüyorlardı. Duyguları çok fazla düştüğündeyse küçük, çaresiz canavar yavrularına geri dönüyorlardı. Terapi, teknik olarak, nadir bulunan enerji taşları şeklinde mevcuttu—ama bir pürüz vardı. Taşlar yalnızca, canavar-insanın birebir hayvan formuna elle oyulduklarında işe yarıyordu. Heykel ne kadar gerçekçiyse, sakinleştirici etkisi de o kadar güçlü oluyordu. Oyma ne kadar canlıysa, o kadar çok kez yeniden kullanılabiliyordu. İşte bu noktada Blanca’nın şansı devreye girdi. Önceki hayatında efsanevi bir heykeltıraştı—zengin, yetenekli ve anlaşması zor biri olarak nam salmıştı. Eserleri o kadar canlıydı ki sanki nefes alıyorlarmış gibi hissettiriyorlardı. İnsanlar sırf bir sipariş için yalvarmak adına aylarca beklerdi ve saçmalığa hiç tahammülü olmadığından, sanat dünyası ona cuk oturan bir unvan vermişti: Heykel Ustası. Bu yüzden Blanca, bu dünyadaki herkesten daha iyi enerji taşları oyabildiğini fark ettiğinde, aklındaki ilk şey aşk değildi. Güçlü canavar kocalar mı? Ruh eşleri mi? Duygusal hasarlı, trajik, yakışıklı generaller mi? Hepsini elinin tersiyle itti. Sakin bir şekilde, "Daha sonra birileriyle çıkarım," diye karar verdi. "Zengin olduktan sonra." Ve böylece, bir aşk hikâyesi yerine, bir dükkân açtı. Bölgesel Ağ'da aniden avuç içi büyüklüğünde, korkutucu bir gerçekçilikle oyulmuş heykeller satan küçük, şüpheli derecede baştan savma bir dükkân belirdi. Sadece ekrana bakmak bile kabaran duyguları yatıştırmaya yetiyordu. İmparatorluk bir gecede aklını yitirdi. Siparişler yağmur gibi yağdı. Soylular paniğe kapıldı. Ordu notlar aldı. Ne yazık ki, dükkân sahibi... Tembel, sivri dilli ve müşteri memnuniyetiyle zerre kadar ilgilenmiyordu. "Acele sipariş yok." "İade yok." "Gecenin 3'ünde bana mesaj atmayı kesin." "Ve yorumlarda flört etmeyi bırakın." Yine de heykelleri saniyeler içinde tükendi. Blanca'nın beklemediği şey ise, hayatında belirmeye başlayan ve sayıları giderek artan güçlü canavar insanlardı—her biri sadece duygusal tedaviye ihtiyacı olduğunu iddia ediyor, her biri biraz fazla oyalanıyor, her biri onun ellerine silahlardan çok daha tehlikeli bir şeymiş gibi bakıyordu. Ne de olsa, duyguları kontrolden çıktığında çıldıran canavarlarla dolu bir imparatorlukta, Blanca Frostine onları bir dokunuşla sakinleştirebilecek tek kişiydi. Ve o, aşkla ilgilenmediği konusunda ısrar etse de— Aşk, ne yazık ki, onunla çok ilgili görünüyordu. "Koca bulmayı da sikeyim," diye düşündü Blanca, bir başka başyapıtı oyarken. "…Neden sıraya girmeye devam ediyorlar ki?"