หิมะเหมันต์กลบรักเก่า

แปดปีหลังจากที่ฉันตาย ลู่จิ่นอันก็บังเอิญเจอลูกชายที่กำลังตั้งแผงขายของอยู่ใต้สะพานลอย พายุหิมะโหมกระหน่ำ ใบหน้าเล็กๆ ของลูกชายหนาวจนแดงก่ำ มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยแผลหิมะกัด เขาโกรธจัด ดึงตัวถวนถวนขึ้นมา แล้วปัดหิมะออกจากตัวเขาอย่างหยาบกระด้าง "แม่ของแกไปไหน? อากาศหนาวขนาดนี้ปล่อยให้แกออกมาทนหนาวอยู่ข้างนอกคนเดียว เธอหนีไปเสวยสุขที่ไหนแล้ว? ฉันไม่เคยเจอแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบขนาดนี้มาก่อนเลย!" ถวนถวนไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อคนนี้เลยแม้แต่น้อย เขาตอบกลับอย่างขลาดกลัวว่า: "คุณแม่ของผมไม่อยู่แล้วครับ... คุณลุงจะซื้อผักไหม? ผมลดราคาให้ได้นะ" ลู่จิ่นอันที่กำลังจมอยู่กับความโกรธ ไม่ได้ยินความหมายลึกซึ้งในคำพูดของลูกชาย เขาโกรธจนหัวเราะออกมาตรงนั้น "ทำไม เธอโกรธไม่หายก็เลยจงใจทรมานลูกชายฉันใช่ไหม?" "ในเมื่อเป็นแบบนี้ แกก็ไม่ต้องนับถือเธอเป็นแม่แล้ว! ไปกับฉัน พ่อจะพาแกกลับบ้าน!" ถวนถวนสะบัดตัวออกอย่างสุดชีวิต "ผมไม่รู้จักคุณ ห้ามคุณว่าคุณแม่ของผมนะ! ถ้าขยับเข้ามาอีกผมจะแจ้งความจริงๆ ด้วย!" ลู่จิ่นอันโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้และคำรามลั่น: "ฉันเป็นพ่อของแก! พ่อแท้ๆ ของแก!" "สวี่หร่านสอนแกมาแบบนี้เหรอ? สอนให้แกไม่เห็นหัวคนในครอบครัวใช่ไหม? เธอจะโกรธฉันไปถึงเมื่อไหร่? หรือต้องรอให้เธอตายไปก่อนถึงจะจบเรื่อง!" วิญญาณของฉันล่องลอยอยู่ข้างๆ อยากจะผลักลูกชายออกไป แต่มือที่ยื่นออกไปกลับทะลุผ่านร่างของลูกชายไปเสียอย่างนั้น รอยยิ้มขมขื่นผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ลู่จิ่นอัน ฉันไม่ได้กำลังประชดคุณอยู่หรอกนะ ฉันก็แค่... ตายไปแล้วต่างหากล่ะ