16 Chapter 16

LAURA WEN

Point of View

After a minutes, nahatid na kami ni Manong Ken sa entrance ng hospital. Binuhat ako ni Syd papasok sa emergency. Maagap naman ang doctor at nars kaya naman tinignan nila ko kaagad.

"Namamaga ito dahil sa pagkakatapilok mo, gaya ng sinabi mo Laura. You should paid attention dahil ang mga ganitong cases kapag nauulit, mas madali na lang itong na twi-twist. Kaya, you better away from anything na maaring makapinsala mula sa iyong paa."

Pagkatapos ng masusing check-up and laboratories, binigyan ako ng gamot like pain reliever and ointment. I can walk by herself at nagpupumilit na lumakad mag-isa, pero hindi ako pinayagan ni Syd. Ayaw ko naman umupo sa wheelchair kaya naman nagulat ako ng buhatin niya ako palabas ng ospital.

"You can't follow simple instruction! Sabi ng doctor, you should be careful, pero anong ginagawa mo!" galit na sabi sa akin. Papalabas ng ospital ay napatakip ako sa mukha dahil sa kahihiyan na nararamdaman ko.

"Anong problema mo? Bakit mo tinatakpan ang mukha mo?" tanong nito.

Find authorized novels in Webnovel, faster updates, better experience, Please click www.webnovel.com/book/ceo-unstoppable-love_19125405705351305/chapter-16_52074182082616884 for visiting.

"Nakakahiya!" tipid kong sagot. Mahina lang iyon, tama lang na dalawa lang kaming makarinig.

Mabilis lang kami nakauwi sa Villa. Hindi na ko pumalag ng bubuhatin niya akong muli papasok sa bahay. Dineretso niya ako sa aking kwarto. Pag pasok doon ay agad din niya akong binaba sa kama kaya naging komportable ako. Nakasunod din sa amin si Yaya Nida.

"Papuntahin mo na lang si Erl dito kapag tuturuan mo siya. Simula bukas, I will arrange Manong Ken para ihatid at sundo ka sa university." sabi niya.

"Syd, hindi naman ganun ka injured ang paa ko! Kaya ko pa naman mag-lakad, hindi mo na kailangan pang istorbohin si Manong Ken para..." sagot ko pero agad din niya pinutol ang pagsasalita ko.

"Dahil sa akin kaya ka nag ka ganyan, kaya it's my responsibility to take good care of you. Si Yaya Nida na ang bahala sayo."

Bumaling ang tingin niya kay Yaya Nida at tinanguan ito.

"Opo, Sir Syd." saad ni Yaya Nida.

Pagkatapos kong magsalit ay lumabas na ako ng kwarto.

Nung sumunod na araw, hinatid ako ni Manong Ken sa harap ng school gate. Madaming estudyante ang nagdaraan habang pa sikretong tinitignan ang kotse na sinasakyan ko. Sino nga ba ang hindi makakapansin ng isang magarbong kotse, na katulad nito.

Kinuha ko ang saklay ko kay Manong Ken para makababa at makapasok na sa university.

"Mauna na po kayo Manong Ken, kaya ko na po mag-isa. Salamat po."

Sinunod naman ako ni Manong Ken kaya naman naging panatag ako. Napahinga ako ng maluwag at dumiretso papasok sa eskwelahan. Papasok pa lang ako sa gate ng dumating ang isa pang sasakyan. Sa unang tingin pa lang ay kilala ko na ito. Sasakyan ni kuya Luis.

Nang makita nito ang itsura ko na may hawak na saklay, mabilis itong tumakbo papunta sa akin.

"Laura, anong nangyari sa paa mo?"

"Aksidente akong natapilok, kinaladkad mo ko 'di ba?!" Kalmado kong sabi pero malamig pa rin ang pakikitungo ko sa kanya.

"Does it hurt?" yumuka siya upang makita ng maigi ang paa ko, ngunit iniwas ko ito.

"Hindi! Hindi na masakit. Ano bang ginagawa mo rito? Kailangan ko ng pumasok. Magsisimula na ang klase ko." Kailangan ko siyang iwasan dahil ayoko ng makarinig pa ng payo mula sa kanya. Hindi na ako bata para diktahan pa.

Nakita ko na tumayo ito sa pagkaka-squat at muli akong kinausap.

"Galit ka pa sa akin?" tanong nito. Ramdam ko sa boses nito ang pagiging sinsero sa kanyang pagtatanong.

"Ano naman ang ikakagalit ko sa iyo?" balik ko sa kanyang tanong.

Bumuntong hininga si kuya at hinawakan ang magkabila kong balikat.

"Alam ko na nasaktan kita sa mga nasabi ko kagabi. I was really upset ng makita kitang galit kagabi paalis. Alam mo naman ikaw ang pinakamamahal kong kapatid, diba?"

Seeing his sad expression, lumambot na din ang puso ko. Hindi ko siya kayang tikisin lalo pa at kapatid ko siya. After all, sa buong pamilya Anderson, tanging ang kuya niyang si Luis lang ang tinuturing siyang ka-pamilya.

Magsasalita na sana ako ng biglang mag ring ang aking cellphone. Kinuha ko iyon sa bag at nakita ko na unfamiliar number ang tumatawag. Sinulyapan ko muna si kuya Luis bago sagutin ang tawag.

"Hello." sagot ko sa tawag ng kabilang linya.

"Kung may libreng oras ka mamaya, magkita tayong dalawa." sagot sa akin ng aking kausap.

"Sir I'm sorry, wrong number po ang inyong tinatawagan. Hindi ko po kayo kilala."

"Laura Anderson," sigaw ng kabilang linya. "How dare you talk to me like this?" galit niyang dugtong na sabi.

Kinuyom ko ang aking kamay at pilit na kinakalma ang aking sarili. Sa boses pa lang niya ay nakilala ko na ito pero nag-pretend ako na hindi siya kilala para manahimik na siya.

"Mali ka! Ang pangalan ko ay Laura Wen. Nakalimutan mo na ata nang ipapabago ng nanay ko ang aking apelido ay kumontra ka. So, I hope Mr. Resty Anderson na i tama mo ang pag tawag mo sa aking pangalan. At pakiusap, wag ka ng tatawag, I'm busy. Goodbye."

After ng huli kong salita ay pinatay ko na ang tawag at muling ibilang ang atensiyon sa lalaking kausap at kaharap ko kanina.

"Si daddy ba ang tumawag?" tanong nito.

"Wala akong tatay! Simula noon magka-iba na tayo kuya dahil ikaw Anderson at ako Wen. Malinaw na malinaw 'di ba? Wag ka na din pupunta dito. Ayokong magkaroon ng ugnayan sa inyong pamilya." Inirapan ko ito bago dumiretso papasok sa gate. Puno na naman ang galit ng puso ko dahil sa pamemeste ng matandang iyon. Sino ba siya para tawawagan ako at pilitin na makipag kita sa kanya?! Alam ko naman ang dahilan kaya siya tumawag, dahil kay Syd.

Buong araw pakiramdam ko ay nanghihina ako.

GABBY LIN

Point of View

Narinig ko ang usapan ng mga estudyante na pumasok si Laura na naka saklay. After ng morning class ko ay hinanap ko agad si Laura sa buong campus. Natagpuan ko ito na nakaupo sa playground habang nagbabasa ng libro. Napangiti ako dahil iyon ang tambayan naming dalawa. Mula sa malayo, sinusulayapan ko ito ng may pag-aalala. Bumalik sa akin ang masasaya naming nakaraan.

Noon kasi, pag may appointment kami sa isa't-isa nag hihintayan kami doon sa pwesto na iyon. , Bago ko siya puntahan sa tagpuan ay nagdadala ako ng mga favorite snacks namin. Nirelax ko ang aking sarili at huminga ng malalim. Naglakad ako ng dahan-dahan kung saan naka upo si Laura.

Nang makalapit ay nakita ko ang pamamaga ng bukong-bukong nito sa paa. Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko na magtanong at mag-alala.

"How could you be so careless?" tanong ko sa kanya. Gusto ko sa tignan ang paa niya pero nakita ko na naiilang ito at inilayo sa akin ang kanyang paa.

"Laura, let's make up, Ok? Ayoko ganito tayo. Kung wala ka, wala na din kwenta ang buhay ko. How about we get married? I swear, I will never betray you again. I will treat you well. " bungad kong sabi sa kanya habang hinihintay ang sagot niya.

Natameme ako ng makita ko ang malungkot niyang mata at malalim na iniisip. Natahimik ako at hinihintay ang kanyang sagot sa sinabi ko. Lumuhod ako sa harap niya at hinawakan ang kanyang kamay.

"Laura, don't give up on me! Diba noon sinabi mo sa akin na I have taken 99 steps to you, so the last step is for you to take. Gusto kong magsimula muli! You just have to stand where you are, and I'll take the rest of the 100 steps. Please? " pagmama-kaawa ko.

"I slept with another man!" kalmadong sagot niya sa akin.

"Wag ka naman masyadong magalit sa akin! Alam ko hindi mo kayang gawin ang ganung bagay." tugon ko na may pag-aalinlangan sa narinig kong nang galing sa mismong bibig niya. Hindi siya ganun klaseng babae at sinasabi niya lang iyon para tigilan ko siya.

"Totoo yun, I slept with another man," nakangiti siya habang nag sasalita. "Although I regret it! Sa ngayon I feel so lucky, because I didn't leave any way back to you. So even if you show no pity, I can't go back to you. Hindi na tayo maaring mag-simula muli."

"Laura," banggit ko sa pangalan niya. Nagngitngit sa galit ang aking bagang. Ilang beses niya ba akong kailangan pahirapan. "Wag mo naman gawin ito." pagmamaka-awa ko.

"Maniwala ka man o hindi, lahat ng sinasabi ko ay totoo. Gabby, ang taong nag hiwalay na ay kailanman hindi na pwede maging mag kaibigan. Hindi na kita guguluhin, kaya naman wag mo na din ako guguluhin. Maghiwalay na tayo ng tahimik at ituring na hindi magka kilala ang isa't isa." saad niya.

'Ikaw...." hindi ko naituloy ang sasabihin ko. Para akong naparalyze sa mga sinasabi niya. Oo, nagloko ako pero buong buhay ko, nirespeto ko siya at ginalang ang pagkababae niya. I can't believe this pero sa tono at reaksiyon ni Laura, mukang totoo nga ang sinasabi niya.

Napatayo ako at matalim ko tinitigan si Laura.

"Totoo ba talagang natulog ka katabi ang ibang lalaki?"

"Oo!" Hawak ang kanyang libro, sumagot ito.

"I've been with you for so long, ni halikan ka hindi mo ko pinayagan tapos sa huli tatabi ka lang pala sa ibang lalaki? Laura, binigo mo ako!" galit akong umalis sa harap ni Laura.

LAURA WEN

Point of View

Yun na lang ang magagawa niya, ang sabihin ang totoo upang tigilan na siya ni Gabby. Masakit man ito na sabihin ay nagpaka totoo lang ako. Napatingala ako sa langit. Tinignan ang ulap at ngumiti. Hindi naman pala ganun kasama ang araw na ito.

Pagkatapos ng afternoon class ko ay umalis na ako sa university. Habang papalakad sa gate ay nakita niya si Manong Ken sa di kalayuan. Palabas na ako ng may humarang sa dinaraanan ko. Bumaba ang dalawang makikisig na lalaki, kinuha ang kaliwa at kanan kong kamay, at diretso akong pinasok sa kotse.

Next chapter